امام خامنه‌ای: «شــما قــبلا در ۲۲ دی کودتا را سرکوب کردید و در ۲۲ بهمن بار دیگر ضدیت خود با استکبار جهانی، و خستگی ناپذیری خود را نشان دادید و در ۲۲ اسفند که مصادف با روز قدس بود با زدن این ضربه به او فهمانیدید که سر و کارش فقط با موشک و پهپاد و اژدر و امور نظامی نیست؛ خط مقدم ایران خیلی بزرگتر از ذهنیت حقیر و کوچک او است. بنده جا دارد در همین جا از تک تک مردم عزیز بخاطر خلق این حماسه عظیم تشکر کنم؛»

حواسشون هست به همه چیز اشاره کنند. کاملا مشخصه که مسائل و حوادث رو کامل دنبال می‌کنند.

«هرگاه نعمتی مورد شکر قرار گیرد، به تناسب مقدار شکر، ریشه‌اش استوارتر شده یا ارتقاء می‌یابد و عنایات بیشتری روانه فرد شاکر میگردد.» - نعمت رو رحمتی از خدا بدونیم و ازش خوب استفاده کنیم.

امام خامنه‌ای: «اما حال که در آستانه سال ۱۴۰۵ قرار گرفته‌ایم، با چند چیز مواجه هستیم. یکی این است که میهمان عزیزمان ماه مبارک رمضــان ۱۴۴۷ را برای همیشه وداع میگوئیم.» برام جدید بود که از ماه رمضان به عنوان رو "مهمان" ما اسم بردن.

«آن حضرت هم نظر مرحمتشان را متوجه شما کردند.» «با سابقه عنایتی که همیشه به این نظام و این ملت بوده، یا عین آنچه سؤال قلبی شما بوده یا بهتر از آن را دریافت خواهید کرد.»

امام خامنه‌ای: «بخصوص امیدواریم بزودی با بشارت گشایش کلی در امر ظهور عاّم سرورمان حضرت ولی الله الاعظم، قلب مبارک آنجناب را پر از سُرور فرمایند که از قِبَل آن، انواع برکات بر اهل دنیا نازل خواهد شد.»

موضوع ظهور عام که آقا مطرح کرد عجیب بود ولی اگر خیلی کلی بخوام بگم یعنی خاص و به صورت خصوصی برای برخی رخ داده

قابل توجه بود که یکی از برکات ظهور آقا رو خوشحالی قلب ایشون نام بردن..

امام خامنه‌ای: «در عین حال بنده به سهم خود و بعنوان یک شهروند ساده که چند شهید در دائره اطراف خود دارم، تصور میکنم ما درعین اینکه لباس عزا بر تن داریم و قلوبمان آشیانه غم و اندوه برای عموم شهیدان است، اما خیلی خوشحال میشویم که در این ایام، نوعروسان و نودامادهای ما به خانه بخت بروند و ان شاءالله دعای رهبر شهیدمان و سائر شهداء بزرگوار این جنگ، بدرقه راه این عزیزان باشد.» چطور بگم. یه لطافت و حواس جمعی خاصی تو این متنه. حال آدم رو آروم می‌کنه.

امام خامنه‌ای: «توصیه میکنم که عموم مردم دید و بازدیدهای معمول این ایام را البته با حفظ احترام به بازماندگان شهداء و رعایت حال ایشان داشته باشند؛»