با وجود تمام فشارها و ناراحتیها و کارهای لنگ موندهای که نبود اینترنت بینالمللی برام داره، هنوز هم نمیتونم بفهمم که چرا باید کم کم گوگل و جیمیل و ... باز بشن؟
با وجود اینکه به خاطر نبود اینترنت بینالمللی به نصف سرگرمیهای شخصیم دسترسی ندارم و احتمالاً بعد از وصل شدن نت بینالمللی و دسترسی بهشون از خوشحالی شیرینی بدم، این وصل شدنها بهم احساس خوبی نمیده!
کمترین کاری که از دستم بر میاد اینه که از فردا شب به بعد با پلاکارد برم بیرون.
کاش مسؤلین باهامون حرف میزدن. این سکوتشون شبیه دامن زدن به بازی روانی دشمنه. واقعا نمیفهمم دلیل این سکوت و این اخباری که تأیید و تکذیب میشن چیه.
بعد این قضایا، خیلی جدی تر میخوام به مطالبهی رسیدگی به زیرساختهای اینترنتی کشور بپردازم.
باید بفهمم چرا یه موتور جستجوگر درست حسابی نداریم که چهارتا جستجو روزمره رو توش انجام بدیم؟ یا هزاران چرای دیگه که نبودنشون باعث میشه وابستهی اینترنتی باشیم که ازش به عنوان چاقو برای تکه تکه کردن روان ما استفاده میکنن.
🖨 ؛ [ افکار و برداشتها ] قسمت اول.
عنوان : پیشرفتی که برای ما نبود.
از این وضعیت ناراحت و کلافه میشم. ما مثلا فکر میکردیم چقدر علم پیشرفت کرده و چقدر اینترنت خفنه تا اینکه اینترنت بینالمللی قطع شد. نمیگم همهاش ولی یه حجم خیلی بزرگی از چیزهایی که ازشون استفاده میکردیم در لحظهای غیر قابل دسترسی شدن.
من باور ندارم که بگن علمش رو نداریم. دانشجوهای رشتههای مربوطهمون ناتوان هستن و نمیتونیم زیرساختهای اینترنتی کشور رو درست حسابی ارتقا بدیم. باور ندارم به این حرفهای مسخره که پر از خود کم بینی تواناییهای ما نسل جوان و نوجوانه.
چرا ما یه موتور جستجوگر درست حسابی نداریم؟ واقعا از عملکرد ذرهبین صبر و عقلم رو از دست میدم. جزو بزرگترین ضعف های رسانه ای و اینترنتی ماست. چرا الان یه جستجوگر نداریم بتونه ساده ترین اطلاعات لازم رو برامون جور کنه؟ من چرا باید برم پول بدم اشتراک هوش مصنوعی بخرم تا بتونم ساده ترین سرچ هام رو به جای موتور جستجوگر از اون بپرسم؟ این مسیری که الان داره، درست نیست. و نمیفهمم چرا اینجوریه؟ قطعا از کمبود دانش و آدم اهلش نیست.
چرا این ایتا به عنوان یکی از اصلیترین پلتفرمهای داخلی انقدر نقص های خارقالعاده داره؟ بین بقیهی نرم افزار ها از همه خوش دست تره. و من تلاش میکنم در مقابل اون نقص هاش تحمل کنم و غر نزنم. ولی صادقانه این حجم از باگهای اخیرش ناراحت کننده و «تحمل من رو امتحان نکن» طوره. از اول جنگ کلا بخش سین کانال ها ترکیده، دو تا پیام سین میخورن تو پیوی دو تاش نمیخورن، یهو عکس نمیفرسته یهو میفرسته، یوقتایی پیام های جدید رو اصلا نشون نمیده و ... .
خودم هم کلی بهش نقد دارم. که ایتا جون یه سنجاق پیام توی پیوی چیه که تو برای ما جور نمیکنی؟
چرا به ایتا امکانات نمیدن؟ من نمیفهمم تفکر احمقانه ای که توی سر بعضی از مسؤلین داره چرخ میزنه چیه دقیقا؟ با امکانات ندادن به کجا میرسی؟ نه واقعا به کجا میرسی؟
خود ایتا چرا زور نمیزنه اینجا رو پیشرفت بده؟ زور میزنه ما نمیدونیم؟ چیزی جلوش رو گرفته؟ یعنی هیچ جوره نمیتونه یه حرکتی بزنه؟
حس بدی داره که زیرساختهای اصلی رسانه و اینترنت انقدر دست خارجیها و افکار و سبک زندگی و اهداف اونهاست.
براساس خواسته و اهداف اونها اینستاگرام ویدئوهای کوتاه کوتاه نشون میده [که کلا سیستم حوصله و اعصاب و تمرکز رو نابود میکنه]، محتواهایی که به نفع خودشون نباشه پاک میکنن یا نشون نمیدن [یعنی بحث محتوای مضر برای ذهن و روح انسان نیست، طبق تفکرشون فقط چیزی بده که منافع اونها رو در خطر قرار بده.]، ذهن ها رو هر سمتی که دلشون بخواد میبرن، از اطلاعاتی که از رفتار اینترنتی مردم به دست میارن کسب اطلاعات های کلان میکنن، جاسوسی میکنن، و پول پارو میکنن چون اونجا بهترین جا برای تبلیغ فلان برندشون هست. آدمها رو مصرفگرا کردن. حس آدم ها رو نسبت به چهره و ظاهر خودشون عوض کردن. گند زدن به چهره های طبیعی مردم، به بدن طبیعی مردم و .. با القای حس ناکافی بودن.
یوتیوب رو هم که نگم. مطلب خوب هم ممکنه توش پیدا بشه مثل هرجایی. اما چند درصد احتمال داره نوجوان و جوان ما بره سراغ اون محتواها؟ و شونصد ساعت ویدئو یوتیوبرها با اون سبک زندگی های ناسالم و اکثراً محتواهای وقت طلف کن رو نبینن؟ اونجا زوال عقل گرفتن خیلی راحت تره با یک سری محتواهای سخیفِ بی معنی. و تازه مجدداً اینجا هم پیرو الگوهایی هست که اونا میخوان مردم داشته باشن چون به نفعشونه.
چتونه؟ نه واقعا چتونه؟
گند زدن به بشریت. یه عده آدم مصرف گرایِ بی هدفِ بی حسِ خودخواهِ پر از حس ناکافی بودن دارن میسازن. شیطان در وجودشون میلوله.
همه چیز حول محور منافع اونا میچرخه. تو اینترنتی که اونا کنترلش میکنن، انسان و اهداف حقیقی انسان اصلا محوریت نیست. با هر روشی تلاش میکنن که روح انسان رو متلاشی کنن.
چقدر دردناکه وقتی انسانها فراموش میکنن چی هستن و هدف اصلیشون چیه. هر سری یه نوجوان و جوان میبینم که سوالات فطری که داره رو نتونسته جواب بده و به خاطر همین در عذابه، ناراحت میشم. در عذابه! راحت میشه این رو دید. و خیلی دردناکه، خیلی خیلی..
یجورایی سبک عملکرد اکثر چیزهایی که ساختن برای نابود کردن یه چیزی تو وجود انسانه. در نتیجه هرچی فکر میکنم اگه میخوایم یه چیز متناسب با وجود انسان بسازیم، نمیتونه یه چیزایی شبیه اینستاگرام و یوتیوب باشه!
اگر قرار هست با فطرت انسانی بخونه، باید متفاوت باشه. نباید به طور کامل الگوی اون ها رو پیاده کرد.
میشه از کارهاشون ایدههایی گرفت. اما باید به این توجه کرد که چطور ایدهها رو با فطرت و وجود انسان به شکلی جور کرد که به جای آسیب زدن بهش، اون رو تو مسیر پیشرفت بده. تا یک جایی ما میتونیم با کسب آگاهی خودمون رو از آسیبها دور کنیم. وقتی یک سیستمی کلش برای آسیب زدن ساخته شده که نمیشه همینطور فقط به دفاع پرداخت. یه جایی ما باید برای اصلاح کامل حمله کنیم.
اکثر محتواها و رسانهها با ذات و فطرت انسان نمیخونه. انگار فقط پوسته ای گول زننده روی یک ماشین رنده کردن روح کشیدن.
و بهمون آسیب میزنه. آسیب میزنه. آسیب میزنه. آسیب میزنه. آسیب میزنه. آسیب میزنه. آسیب میزنه. آسیب میزنه. آسیب میزنه. آسیب میزنه. آسیب میزنه. آسیب میزنه. آسیب میزنه. آسیب میزنه. آسیب میزنه. آسیب میزنه. آسیب میزنه. آسیب میزنه. آسیب میزنه. آسیب میزنه. آسیب میزنه.
میرسه به اونجایی که یهو خودمون رو میبینم که داریم شونصد قسمت فیلم و سریال و انیمه و انیمیشن میبینم برای اینکه حس ناکافی بودن، حس هدف نداشتن، حس موفق نبودن، حس به جواب نرسیدن، حس تنهایی، حس درک نشدن، حس گم شدن، حس شنیده نشدن و ... رو برای مدتی فراموش کنیم و این احساسات و افکار انقدر مثل مته تو مغز ما همه جا رو سوراخ سوراخ نکنن.
فقط با چیزهای موقتی خودمون رو آروم میکنیم. و بعد وقتی دوباره اون احساسات یه گوشه ما رو گیر انداختن هیچ سپری نداریم از خودمون در مقابلشون دفاع کنیم.
اینا چیزاییه که وقتی گندش مثل موضوع اپستین در میاد مردم تازه متوجه میشن چه کلاهی که سرشون نرفته.
حالا بیا و این روح متلاشی شده رو درست کن..
به خاطر همین مهمه که به فکر باشیم زیرساختهای اینترنتی درست حسابی تو کشورمون داشته باشیم که از قضا با فطرت انسان هم همخونی داشته باشه. آرامش روان لازم داریم.
ناراحت و کلافه هستم از نبود دسترسیها و محیطهای سالم و همزمان از اینکه سر این موضوع ناراحت و کلافهام ناراحت و کلافه هستم.
خلاصه که جا داره اگه کاری میتونیم بکنیم، کاری انجام بدیم. چون به نظر نمیاد همه به فکر باشن. شعار نمیدم، اگه قراره چیزی تغییر کنه ما باید براش پیش قدم بشیم و کاری کنیم.
⌛️ ؛ پایان قسمت اول.