فکر می‌کنم منظور از پرکاری، افراط و تفریط هایی که توی ذهن ما میاد نیست. یه تعادل خاصی مدنظر هست. همون‌طور که تو این پیام گفته شد متناسب با استعدادها و ظرفیت ماست. باید خودمون رو بشناسیم تا بتونیم اون پرکاری متناسب با خودمون رو درک کنیم.

پرکاری یعنی چینش درست کارها بر اساس اولویت و زمان‌شناسی، همراه با توکل که منجر به «برکت» می‌شه... چقدر ما تو طول روز کارِ درست و بجا انجام میدیم؟ ممکنه هممون کلی کار انجام بدیم اما طبق الویت و بجا و درست چیزیه که پیدا نمیشه تو برنامه مون😢

بحث اولویت بندی من رو یاد این رشته پیام نیمه کاره مونده انداخت. [اول رشته پیام اینجاست.]

دعا کنید امتحانم رو عالی بدم، بعد بیایم در مورد ادامه‌اش صحبت کنیم.

معروف‌ترین لقبِ امام رضا علیه السلام، «رئوف» هست. میگن رئوف یعنی مهربان💕 اما معنای دقیق‌تری داره؛ رئوف یعنی مهربانی‌ای که شیرینیش رو می‌چشی! حس می‌کنی💞 شاید تجربه کرده باشین وقتی میریم حرم، وقتی درخواستی از امام رضا علیه السلام می‌کنیم، وقتی حاجتی از ما برآورده میشه، یه شیرینی‌ای تو قلبمون حس می‌کنیم💓 انگار واقعا تو قلبمون درک می‌کنیم محبت و توجه رو! این، معنای رئوفه! امامی که محبتش طوریه که شیرینی رو به قلبت می‌چشونه! هرچقدر این محبت بیشتر باشه اون شیرینی هم بیشتر میشه🪄 برای بعضیا این شیرینی، به شیرینیِ شهد شهادت شده...✨ چشیدنِ این شیرینی در این شب عزیز؛ دوباره به آقای ما و‌ فرماندهانِ بزرگ ما گوارا🤍 @babooneh0

قبل از یه سنی، درک عمیقی از وجود و حضور امام‌ها نداشتم. انگار به یک سری اسم تاریخی برام محدود شده بودن. تا اینکه تنها امامی که توی ایران دفن بود، صدام رو توی تاریک ترین و تنها ترین روزهایی که تجربه می‌کردم، شنید. روح من با دستی که ازم گرفت به زندگی برگشت. بعد از اون بود که عمیق درکش کردم. وجودشون رو، حضورشون رو، اینکه واقعا صدای ما رو میشنون. بارها بهم ثابت شد تا فکر نکنم فقط یک اتفاقِ اتفاقی بوده. اهمیت می‌دن. براشون مهم هستیم. دوستمون دارن. و هرکاری از دستشون بر بیاد انجام میدن. برای همین، سخته بخوام تمام احساسات رو توی کلمات جا بدم. که مبارک باشه ولادتی که قلب ایران رو مزین به یکی از نورهای خالص خدا کرد. که مبارک باشه ولادتی که نمادی از رئفت و محبت خدا روی زمین شد. که مبارک باشه ولادتی که ریسمان امید ما در تاریک ترین لحظه های زندگی مون شد. مردم دنیا، به خصوص مردم ایران، مبارک باشه.

فکر می‌کنم اگه ما تو بازه‌ای از زندگی هستیم که فکر می‌کنیم شنیده نمیشیم، ممکنه خودمون نخواسته باشیم. یا امید رو با جمله‌ی «میدونم من رو که نمیشنوی» زیر آب خفه کرده باشیم. بعضی وقت‌ها، وقتی از همه چیز بریدی. ته دلت میگی «تنهام.» ، «هیچ دستی به سمت من دراز نمیشه.» ، «کمک لازم دارم.» ، «دارم می‌شکنم.» ، «هیچ راهی نیست.» . اون لحظه اگه سرت رو برگردونی، گوشه اتاق، یه نوری میبینی. ازت می‌پرسه «کمک میخوای؟» جوابش رو بده. بعد بزار نتیجه این تصمیمت به شکل نشونه‌ها تو زندگی خودشون رو نشون بدن. نشونه‌ها رو بچسب.

تو سیستمی که وجود حقیقی برای این دنیا ساخته و در حال گردوندنش هست، هیچ اتفاق و نشونه‌ای تصادفی نیست. تصادف تو این سیستم معنا نمی‌ده. حالا دوباره جمله آخر پیام قبل رو بخون.

اون شب واقعا فکرش رو هم نمی‌کردم که قرار ما از ۴۰ روز هم فراتر می‌ره.

چه صبح عجیبی بود اون روز. فکر میکردم فقط تو فیلم‌هاست که مردم وقتی خبرهای بد و سنگین می‌شنون میوفتن رو زمین. تا اینکه خودم تجربه‌اش کردم.

از کی دیگه در خونه‌ها ورودی نامه انداختن نداره؟