شوخی میکنی دیگه؟

همون لحظه ای که تصمیم میگیری یکم دست از تحلیل کردن هر جمله و فکری برداری: طاقچه:

طاقچه وقتی گردونه می‌زاره: وقتشه عجیب ترین و احتمالا متوسط رو به کم مخاطب ترین کتاب ها رو توی گردونه هدیه بدم-

شما: https://eitaa.com/PlaidBook/2204 هرطور باشه بازم دوست داریم:) ___ لبخند زدیم. خوشحالی و احساس امنیتی که ایجاد کردید به خودتون برگرده.

گزارشکار نوشتن واقعا جالب و دوست داشتنیه. هر سری قبلش وحشت می‌کنم ولی تو عمقش که فرو میری، حس تمرکز روی مفاهیم و فرمول‌ها قشنگه. هرچند ترجیح میدم که به جای اون آقایی که صداش انقدر تو سالن اکو میشه که نمی‌شنوم چی میگه، خودم تیتراسیون ها رو انجام میدادم و عددها رو یادداشت می‌کردم. واقعا غم انگیزه که تا آزمایشگاه ها یکم تخصصی تر شد، مجازی شدن گند زد به تمام تجربه‌های اولیه‌ای که میشد اونجا کسب کرد.

شما: ببخشید که می‌پرسم ولی رشته‌ت شیمیه؟ — چرا عذرخواهی- بله. شیمی میخونم.

ممنونم. با سوالت باعث شدی یه خط فکری جالب تو ذهنم جرقه بخوره و یه سناریوی قدیمی از زیر اون پرونده‌های نیمه باز بزنه بیرون. و وسط نوشتن گزارشکار نشستم به نقاشی کشیدن.

شما: وایییی چه باحاللل منم خیلی رشته شیمی رو دوست دارم موفق باشی:) — ممنونم۲ ، شما هم همینطور. می‌دونستی من با فقط یه نیمچه علاقه‌ای که به شیمی داشتم این رشته رو قبول شدم؟ هدف اولم چیز دیگه‌ای بود. ولی اینقدر موقع خوندن شیمی ذوق و شوق کردم [خودم آگاه نبودم، بعدها از نوشته‌های به جا مونده دوران کنکور فهمیدم موقع شیمی خوندن یه عالم دیگه‌ای بودم.] که خدا اون رو خط زد گفت بفرمایید اینوری خانم. خلاصه که مراقب این علاقه باش. یا حواست رو سمت هدف اولت جمع می‌کنه، یا میبرتت پیش خودش.