چه لطافت دلنشینی توی اذان صبح هست. همه چیز در موردش رنگ و بوی دوست داشته شدن میده.

مطمئنم اگه حضوری بودیم، عاشق کلاس انس با صحیفه سجادیه می‌شدم. تحت فشار امتحان مجبور شدم سرسری بخونم و تمرکز کافی برای عمیق شدن نداشتم. ولی فقط چند بار مچ خودم رو وسط بغض کردن به خاطر تحت تأثیر قرار گرفتن در مورد مطلبی که خوندم گرفتم. چقدر بوسیدنی. چقدر لطیف. چقدر عمیق. چقدر پر از حس دوست داشته شدن. چقدر شگفت انگیز.