و تأسف عمیق برای اینکه این ابزار، انقدر قدرتمند و خیره کننده، بیشتر دست سمت ناحق دنیاست. و سمت حق، بهره های ناچیز می‌بره. هنوز اونقدر که باید توش قوی نیست.

قوی بودن کار سمت ناحق، فقط همینقدر که تا وقتی وسط داستان بودم هیچی نفهمیدم. تو داستان بودم و داشتم زندگی می‌کردمش! پس خیلی راحت می‌پذیرفتم. بعد چی میشد؟ خیلی آهسته و آروم، با انیمه‌های ۱۳ قسمتی، نقش و اهمیت توحید توی زندگیم کمرنگ میشد. و مسیر به سادگی همون ۱۰۰ مگ اینترنت برای هر قسمت، از خط مستقیم خارج می‌شد.. ⌛️ ؛ پایان قسمت یکم.

بعد این قضیه دیدم بله، خیلی واضحه که علت و ریشه‌ی یک سری موضوعات، بین دنیابینی های مختلف، کاملا متفاوته. طرف از شجاعت حرف می‌زنه، از مهربون بودن، از کمک کردن به بقیه، از یه سری ویژگی خوب دیگه ؛ اما علت و ریشه هاشون ممکنه کاملا درست نباشه. ممکنه کامل نباشه.. سر همین ممکنه این ویژگی همیشه برای آدم نمونه. ممکنه بر اساس معیارهای اشتباه در جای لازم به کار برده نشه.

برام دلیل نشد که دیگه برای خودم انیمه، سریال یا دیدن این چیزها رو ممنوع کنم. اما واقعا مهمه ذهن آدم آگاه باشه چی داره به خوردش داده میشه. پس حداقل نوع محتوا رو باید سعی کرد بهتر کنترل کرد، و حواس جمع تر نگاه کرد که آدم چی یاد داره میگیره‌.

عجول بودن آفت هر کاریه

نه تنها دیگه نمیتونی راحت بری عکس و فن آرت از داستانهای مورد علاقه ت ببینی (باور کنید یه داستان داشتم می‌خوندم اینا داداش بودن ولی جرئت داشتی اسمشون رو با هم سرچ کنی بعدش باید حافظه ت رو با اسید میشستی)

بلکه همین چیزای تو مجازی و فیلما دارن دنیای واقعی رو هم خراب میکنن

من یادمه ما دبستان و متوسطه اول و اینا بودیم بچه ها باهم وسایلشون رو ست میکردن ، مثلا دو نفر دوست جون جونی بودن و کنار هم میشستن و دست همدیگه رو میگرفتن و این حرفا یا تو مجازی پروفایل ست میکردن

ولی الان بچه ها جرئت دارن این کارا رو بکن؟ کافیه تو گروه دوستا یکم یه ذره با یکی صمیمی تر بشن یا نه به جای گروه دوستی فقط با یکی دوست بشن بقیه بدبختشون میکنن انقدر که تیکه میندازن وای شیپ شیپ

محض رضای خدا

دوست دارم برم تو خیابون داد بزنم ایها الناس!!! به بچه ها گوشی و اینترنت ندید😭

از این کتابا تو نمایشگاه کتاب هم دیدم