خیلی وقت پیش، توی هویولب (اپ مخصوص کامیونیتی گیم های هویوورس) دیدم یکی پست گذاشته بود که آره من الان هزار تا از این برگه ها دارم آماده گرفتن و لول آپ کردن فلان کارکترم با چند تا ایموجی آتیش و اینا. بعد من درحالیکه یه پلکم می‌پرید داشتم فکر میکردم دقیقا چطوری این همه جمع کردی تا اینکه چند وقت پیش رفتم توی اکانتم و دیدم یه همچین چیزی توی کوله پشتیمه. هیچی دیگه جوابم رو تقریباً گرفتم. (وقتی مجبور بودم برای خرج کردن رزین های روزانه یه کاری بکنم و کلا میرفتم سراغ اینا. فکرشم نمی‌کردم بعد چند پچ انقدر جمع بشه)

معمولاً در مورد گیم حرف نمی‌زدم. چون ممکنه هرکسی مثل من توانایی زیاده روی کردن رو داشته باشه. و وقتی بره سراغش خیلی درگیر بشه. بعد گذشت ۳ سال، تازه تازه دستم اومده چطوری باید تعادل حفظ کنم. و من کنترلش کنم، نه اون من رو. سر همین محتاط بودم در موردش.

قربونت دستت بریز بی زحمت.

داشتم تلاش میکردم ناشناس ها رو جواب بدم ولی یجوری می‌نویسم انگار عصبانیم.

منطقم الان خرابه.

تا اطلاع ثانوی فقط رو پاشنه احساسات میچرخم.

اگه استدلالشون منطقی باشه قابل پذیرشه، اما اگه سلیقه شخصیشون توی کاره.. نه. باید رفت و کار انجام داد. شده به زور.

واقعا متفاوته. ان شاءالله قسمت همه بشه. برای شما هم دوباره.

ولی یادمه یه نقدی نسبت به اون حجم از طبل داشتم. چون که واقعا نمی‌فهمیدم حتی مداح چی میخونه و صدای طبل انقدر بلند و زیاد بود مغزم تکون می‌خورد. یه مقدار زیاده روی شده بود.

وای. مال اون روزه. واقعا جالب بودن و خوشحال بودم منم. کدوم بیشتر برات خنده دار بود

هرچند با یه سریشون میخواستم گریه کنم که آقا. چرا فرهنگ این چیزای ساده هنوز برای همه جا نیوفتاده.