اه وسط این ناامیدی و اعصاب خوردی ها یادم اومد که نشستم ۳۰۰ قسمت بوروتو رو به جای اینکه واقعا نگاه کنم، گفتم هوش مصنوعی قسمت به قسمت برام خلاصه مهمش رو توضیح بده تا داستانش رو بفهمم و بدونم آیا واقعا ارزش اهمیت داره یا نه و دیدم نه متاسفانه. ۵۰ قسمت اول خوب بود بعد کلا گند خورد تو محتوا. به جز چند قسمت پیچش داستانی خوب، بقیه اش رو باید میکوبیدی تو سر نویسنده داستان. و دوباره خوشحال شدم که سر اون وقت نزاشتم.

خلاصه.

هیچی دیگه دارم میرم باز چیزهای بیخود و اضافه و حواس پرت کن رو پاک کنم.

خیلی دلم میخواد برمیگشتیم به زندگی قبل از تجربه کردن وایبر. یا حتی قبل تر، برگردم پیش خود ۱۰ ساله ام و بگم دختر. انقدر اصرار نکن برای خریدن تبلت. بشین سر بازی و نقاشیت. اونجا برات قاقا لی‌لی قایم نکردن. تیکه تیکه کردن یه میوه یا غذا کردن تو حلق یه موجود فضایی که شبیه سیب زمینیه اصلا باحال نیست.

بیا بریم کتاب بخون.

اه یادم افتاد وضعیت کتاب با چه جوی قاطی شده.

بچه‌ها ببخشید من هنوز درک نمیکنم که چجوری اجازه می‌دن کتاب بدون سانسور با محتوای جنسی کاملا باز چاپ بشه و به فروش برسه.

بعضیاشون حتی محتواشون کاملا bl و زهرماره.

آخه چطور ممکنه.

وقتی یه نوجوون درمورد گیم و انیمه و فیلم صحبت می‌کنه باهام و پیشنهاد میخواد تنم می‌لرزه. چون می‌دونم هر چقدرم خودکنترلی داشته باشن بالاخره یه مدت درگیر اون رسانه سرگرمی میشن و از درس و تفکر و کارهاشون و فرصتی که برای رشد معنویشون داشتن کم میشه.