بعضیاشون حتی محتواشون کاملا bl و زهرماره.

آخه چطور ممکنه.

وقتی یه نوجوون درمورد گیم و انیمه و فیلم صحبت می‌کنه باهام و پیشنهاد میخواد تنم می‌لرزه. چون می‌دونم هر چقدرم خودکنترلی داشته باشن بالاخره یه مدت درگیر اون رسانه سرگرمی میشن و از درس و تفکر و کارهاشون و فرصتی که برای رشد معنویشون داشتن کم میشه.

مخصوصا آثاری که غیر مستقیم شیپهای هومو رو نشون میده مثل LC Iyk yk

این آثار اینجور چیزا رو کم کم تو ذهن مخاطب نوجوون خصوصا دختر جا میندازن

بدون متن گیف* تأیید میکنم.

صادقانه بگم چند روز پیش سعی کردم که یه مانهوا که قبلا داستانش رو دوست داشتم بخونم. (رمنس و زوجشون هم عادی بودن) ولی نمیتونم تحمل کنم. 🙏🏻

یعنی قشنگه. زیباست. جالبناکه. ولی با محتواهای مختلفش وسط داستان ذهنم میپره که خب یعنی چی حرفت؟ واقعا چرا؟

یا بعضی حرف هاشون تقریباً درسته ولی چون ریشه شون الهی نیست، مشخصه که همیشه جواب نمی‌ده. وقتی هم جواب نده طرف ممکنه بزنه به سرش. یا اعتمادش رو به انجام کار درست انجام بده.

می‌دونم یکم درست توضیح نمیدم چیزی که توی ذهنمه. ولی الان بیشتر نمیتونم توضیح بدم. کلماتم اون سمتی نمیرن.

نمی‌دونم والا.

بعد هی یادم میاد تو دنیای واقعی زوج های واقعی و آدم های واقعی فرق میکنن. مثلا قرار نیست یهو چشماشون بدرخشه یا سایه ی سیاه روی صورتشون بیوفته و واقعی نبودن و توهم بودن داستان میخوره تو صورتم.