این بحث مثلا شیش سال پیشه

اگه الان هم شیش ماه یکبار پلی میدم بخاطر اینه که از داستان سر دربیارم وگرنه چند ساله اکسپلور نکردم و مپ هارو نگشتم ورلد کوعست هم انجام نمیدم یعنی کلا پریموجم و به اصطلاح پول جمع نمیکنم توی گیم چون فایده ای نداره گاهی میرم تا تمرکزم روی صحبت انگلیسی بیشتر شه و مغزم رو درگیر کلمات جدید و جمله بندی های پیچیده‌ش کنم

شما هم اگه حس میکنین با دیدن انیمه یا گیم زدن وقتتون رو هدر میدین یا نمیتونین خودتون رو کنترل کنین پس دارین درست فکر میکنین یا خیلی خیلی محدود کنین خودتون رو تو این زمینه، یا کلا سمتش نرین چون چیزی نیست که راحت بتونین ازش خلاص شین

اکثر کسایی که وارد دنیای انیمه و خصوصا ژانرهای ناجور شدن بخاطر پیشنهاد یه دوست بوده و اون انیمه هم ۱۲ قسمتی بوده یعنی با یه اثر کوتاه و چند قسمتی و خلاصه، تاثیر منفی خودشو روی اونا گذاشتن

چقدر حق.

برای بعضیا هم همینه در حد نیم ساعت در طول روز بعد چندین ساعت سر و کله زدن با افراد و کارهای سخت ذهنشون رو استراحت میدن و برای نیم ساعت از اون حال و هوای کثیف درمیان

البته تایید نمیکنم گیم و این چیزا رو ولی خودم به شخصه همیشه داستان رو نقد میکنم، نماد ها، خط داستانی. شخصیت هارو از نظر روانشناسی بررسی میکنم خصوصا توی گنشین و یه گیم گاچای دیگه، نمادهای شیطانی و جادوگری خیلی استفاده شده

دقیقا.

یه بحثی بود که توضیح میداد اثر گیم حتی از انیمیشن و سریال و انیمه و موزیک و... بیشتره. چون گیم تقریباً یه تلفیقی از همشونه. در نتیجه شدت درگیری و تأثیر گذاریش هم بیشتره.

داستان گنشین بار ها و بار ها به مقام الوهیت نقد کرده، البته حکومت آسمانی که تو دنیای گنشین حکمرانی میکنن بر حق نیستن و قضیه پیچیده ای داره از این نظر

ولی خب در کل خیلی تاکید میکنن که خدا نعوذباالله بی تاثیره، انسانها فقط خودشونن و خودشون، خصوصا منطقه لیوعه که برگرفته از چین کمونیستی هست

مردم لیوعه پول پرست و بی خدا هستن و همیشه درگیر تجارتای کوچیک بزرگ و گرون فروشی ان