اکثر کسایی که وارد دنیای انیمه و خصوصا ژانرهای ناجور شدن بخاطر پیشنهاد یه دوست بوده و اون انیمه هم ۱۲ قسمتی بوده یعنی با یه اثر کوتاه و چند قسمتی و خلاصه، تاثیر منفی خودشو روی اونا گذاشتن

چقدر حق.

برای بعضیا هم همینه در حد نیم ساعت در طول روز بعد چندین ساعت سر و کله زدن با افراد و کارهای سخت ذهنشون رو استراحت میدن و برای نیم ساعت از اون حال و هوای کثیف درمیان

البته تایید نمیکنم گیم و این چیزا رو ولی خودم به شخصه همیشه داستان رو نقد میکنم، نماد ها، خط داستانی. شخصیت هارو از نظر روانشناسی بررسی میکنم خصوصا توی گنشین و یه گیم گاچای دیگه، نمادهای شیطانی و جادوگری خیلی استفاده شده

دقیقا.

یه بحثی بود که توضیح میداد اثر گیم حتی از انیمیشن و سریال و انیمه و موزیک و... بیشتره. چون گیم تقریباً یه تلفیقی از همشونه. در نتیجه شدت درگیری و تأثیر گذاریش هم بیشتره.

داستان گنشین بار ها و بار ها به مقام الوهیت نقد کرده، البته حکومت آسمانی که تو دنیای گنشین حکمرانی میکنن بر حق نیستن و قضیه پیچیده ای داره از این نظر

ولی خب در کل خیلی تاکید میکنن که خدا نعوذباالله بی تاثیره، انسانها فقط خودشونن و خودشون، خصوصا منطقه لیوعه که برگرفته از چین کمونیستی هست

مردم لیوعه پول پرست و بی خدا هستن و همیشه درگیر تجارتای کوچیک بزرگ و گرون فروشی ان

خلاصه اینکه بحثش خیلی طولانی و جزئیه انیمه میبینین، گیم میزنین فیلم میبینین کتاب میخونین گاردتونو پایین نیارین، حواستونو جمع کنین. همیشه نقدشون کنین با مسائل روز مقایسه کنین و نذارین روتون تاثیر منفی بذارن

ایستاده تشویق میکنم. یه عالمه حق.

من از اون روزی که نماد کابالا رو یه گوشه توی یه کوئستی توی گنشین دیدم رسماً مغزم تکون خورد. چون که لطفاً نه.