آقا امروز گفتند که ۲۲ بهمن بریم دشمن رو نا امید کنیم.
گفتند که قدرت ملی بیشتر از اینکه از موشک و هواپیما باشه، از اراده و ایستادگی ملتها میاد.
گفتند که اگه دشمن نا امید نشه، از تلاش خودش برای آزار و اذیت دست برنمیداره. باید نا امید کنیمش و اینکار با اتحاد، قدرت فکر، اراده، انگیزه و ایستادگی ما انجام میشه.
و دوباره از امیدی که به ما جوانان دارن گفتند. میدان علم، عمل، تقوا و اخلاق رو جاهایی نام بردن که باید توی اونها پیشرفتهای مادی و معنوی داشته باشیم و برای وطنمون افتخار آفرین باشیم.
گفتند که ۲۲ بهمن هم مظهر همهی اینهاست. جایی که حقایق بیان میشن. و اتحاد ما به همه اعلام میشه.
در طول تاریخ جهان، یا حتی در داستانهایی که نوشته شده، گاهی در مورد تعدادی از مردم میخوندیم که در یک صحنههایی بلند شدند، ایستادند، صداشون رو بلند کردند و گردونهی تاریخ و حوادث رو به نفع خودشون چرخوندند. وجود تک تک اون افراد در اون جمع اثر خودش رو داشته.
یادمون بمونه که ما هم اثرگذاری که خدا بهمون داده رو در صحنههای تاریخی مناسب استفاده کنیم. مثل فردا. مثل روزی که ۴۷ ساله نمادی از نه گفتن به غیرخداست، نمادی از اینکه ما هیچ حکومتی به جز حکومت خدا رو نمیپذیریم!
این روز فقط تکرار مکررات نیست. هر سالش مبارزهست. مبارزه با گرگ صفتهایی که برای این وطن دندون تیز کردن. مبارزه با همهی روایتهای غلط در مورد حقیقتِ این مسیره.
ما میآییم. ما فردا میآییم. وسط میدان مبارزه خواهیم بود. چون جنگ الان فقط بین تفنگ و موشک و ناو و هواپیما دارها نیست. میدان مبارزه به سمت ارادهها و خواستههای آدمها کشیده شده و باید نشون بدیم چی میخواهیم!
میدونید چرا الله اکبر رو فریاد میزنیم؟
الله اکبر به این معنی نیست خدا از همه چیز بزرگتره. چون اصلا چیزی وجود نداره که قابل مقایسه با قدرت خدا باشه، که بعد بیاییم بگیم در یک مقایسه بین همه چیز و خدا، خدا بزرگتره. بزرگی خدا به این شکله که حتی قابل توصیف کردن نیست. یعنی خدا اونقدر بزرگ و برتره که حتی به وصف نمیاد. یعنی هیچ نقصی نداره، همهی کمالات و خوبیها رو داره ولی در اون ها خلاصه نمیشه. چون تمام اون خوبیهایی که میشناسیم یک جا تموم میشن و محدودن. ولی خدا نامحدوده!
ما شب قبل از روز ۲۲ بهمن، این عبارت با این معنا رو فریاد میزنیم که بگیم تکیهی ما به این عظمته! ما با پشتوانهی این عبارت و صاحب این عبارته که ۲۲ بهمن میآییم. اول اعتقادمون رو فریاد میزنیم، و از فرداش با عمل نشونش میدیم. و هر سال این عهد رو تکرار میکنیم.
با هر الله اکبر صدام میلرزید. میدیدم. هزاران هزار آدم برای این الله اکبر از همه چیزشون گذشتند. در گذر زمان، از اول خلقت تا همین حالا. صدای اونها هم در عمق صداهای ما بود. همهی ما با هم بودیم.