اینجا ایرانه. جایی که بعد این همه تحریم، اونهایی که تسلیم نا امیدی نشدن با برنامه ریزی و کار انجام دادن به موفقیت‌هایی دست پیدا کردن که همه رو شوکه کرده.

امام خمینی وقتی گفتن امید من به دبستانی‌هاست، صرفا فقط یه حرف شعاری نزدن که بقیه به و به چه چه کنن و نمادین بزننش اول کتاب درسی‌ها. (مورد دوم این پیام رو بخونید.) دیگه بگذریم از اینکه آقا هی هر سری تکرار میکنن به جوانان این کشور امیدوار هستند.

بله نقص‌هایی وجود داره، مشکلاتی وجود داره، تحریم وجود داره، آدم فاسد وجود داره، اختلاسگر وجود داره، نفوذی وجود داره، دشمن وجود داره، هم وطنی که از عقلش استفاده نمی‌کنه وجود داره، کم کاری وجود داره، خیلی چیزهای اینجوری وجود داره. اما اینا که مسیر حرکت رو نیست و نابود نکردن! فقط مانع تراشی کردن. مانع رو چیکار میکنن؟ آفرین میزنن کنار.

یه جاهایی هم نمیشه مانع رو زد کنار، ازش رد میشن!

کلا حرف منفی، خبر منفی، افکار منفی انگار غالب ترن. چهار تا نقطه‌ی سیاه دیدن به این معنی نیست که کل صفحه‌ی سفید به نیستی و نابودی کشیده میشه.

حرف من ندیدن مشکلات نیست، دقیقا برعکسش. حرفم ندیدن پیشرفت‌هاست. حرفم بیش از حد بزرگ کردن مشکلاته.

«شما وقتی فهمیدید این کار لازم است، باید انجامش داد.»

از اونجایی که کلاس‌هام شروع شده و جزوه‌های نصف و نیمه‌ی کلاس‌های مجازی مونده رو دستم وقتشه لینک ناشناس بزاریم و صحبت کنیم 🆒 . https://daigo.ir/secret/11648313861

معلومه بچه‌های اهل تفکری هستید، فقط به ناشناس‌های با سوال محتوایی جواب میدید و از هرگونه سخن غیر دوری می‌کنید.

شما: نه با صحبت باهات حال نمیکنیم تو فقط باید صحبت کنی میفهمی چیمیگم؟ __________________