‹ پناهگاه شعر ›
هرچند میرود،بروم چای دم کنم . .
شاید کمی نشست،خدا را چه دیدهای🌚
شب به تنهایی خودش ، مأمور بر آزارِ ماست؛
وای از آن ساعت که با غم هم تبانی میکند (: