من بلد نیستم از عشق پشیمان بشوم
پای تو ماندهام آنقدر که ویران بشوم
منم و شهر حسودان، منم و این همه بغض
بغلم کن که در آغوش تو پنهان بشوم
ابرم و بر تن تنهایی خود میبارم
دوست دارم که بر اندام تو باران بشوم
باش و بیرحم تر از ارتش نازیها باش
تا در اشغال تو یک عمر لهستان بشوم
من خودم را بلدم غیر جنون راهی نیست!
کمکم کن که در آغوش تو درمان بشوم
عهد بستم که کنار تو به پایان برسم
من بلد نیستم از عشق پشیمان بشوم
او استکان چایی خود را نخورد و رفت
بغض مرا به دست غزل ها سپرد و رفت
گفتم نرو ! بمان ! قسم ات می دهم ولی
تنها به روی حرف خودش پا فشرد و رفت
گفتم که صد شمار بمان تا ببینم ات
یک خنده کرد و تا عدد دَه شمرد و رفت