زوتوپیا ۲ رو موقع بی‌اینترنتی دیدم و دوست داشتم. گربه‌های غاصب به نظر نماد اسرائیل می‌اومدن ولی دلیل این‌که مظلوم‌ها مار بودن رو متوجه نشدم. 🤷‍♀

استرنجر ثینگز رو هم امروز شروع کردم و تازه یک قسمت دیدم 🤌

چقدر این سریال با کیفیت و خوش‌ساخته.

فقط نباید قبل خواب دید، آدرنالینش نمی‌ذاره آدم خوابش ببره. 👨‍🦯

حالا که قراره نخوابم پس برم اپیزود بعد 🌚

تئوری جالب: وکنا = اپستین !

می‌دونین چیه، من همیشه فکر می‌کردم دیدن فیلم و سریال ترسناک یعنی "من روانم رو دوست ندارم" چون چرا باید کسی چیزی ببینه که بترسه؟👽 اما حالا که بهتر بهش فکر می‌کنم، انگار به‌طور کلی فیلم و سریال دیدن یعنی این‌که من می‌خوام حواسم رو از زندگی‌م و خودم پرت کنم، یک ساعت به‌جای یکی دیگه فکر کنم و داستان زندگی اون رو ببینم و بار تصمیم‌گیرنده بودن رو از روی دوش خودم بردارم. 👨‍🦯 شاید هم چیزی از روندش یاد بگیرم چون یه فیلم ممکنه تجربه‌ی چندین‌ساله‌ی یک یا چند نفر رو توی دوساعت به نمایش بذاره که می‌شه ازش عبرت گرفت و از تجربیاتش استفاده کرد اما اصل مطلب همین درگیر شدن فکر و هیجان در یه داستان دیگه به جز داستان خودته. 🙏 حالا هرکس به واسطه‌ی شخصیتش با بعضی داستان‌ها بهتر درگیری هیجانی پیدا می‌کنه؛ یکی با عاشقانه بهتر ارتباط می‌گیره، یکی با ملودرام، یکی با ترسناک و هیچ‌کدوم اساساً از این لحاظ با هم فرقی نمی‌کنن!

فکر کنم یکی بهش برخورد 🌚 بابا پیام رو کامل بخونین دیگه، خودم الان دارم سریال ترسناک می‌بینم نصف شبی.

یه چیز دیگه هم هست، این‌که حس می‌کنم فیلم ترسناک از باقی فیلم‌ها از لحاظ هیجانی قوی‌تره. چون پایه‌ای هم که بهش نگاه کنی؛ مثلاً درام عاشقانه نهایتاً میل به ایجاد روابط بلندمدت رو در تو زنده می‌کنه که در لحظه درموردش کاری ازت ساخته نیست اما ترس احساسیه که ازت می‌خواد همون لحظه کاری بکنی: یا منجمد می‌شی یا فرار می‌کنی یا می‌جنگی (FFFS) پس کاملاً در لحظه حاضر می‌شی و تمرکزت بر این‌جا و اکنونه (در فیلم). 🤌 بنابراین حدسم اینه افرادی که مدام ژانر وحشت می‌بینن احتمالاً در دوره‌ی سختی از زندگی‌شون به سر می‌برن که نیاز به این حد از حواس‌پرتی دارن و باید بهشون توجه کرد.

البته این مسئله جدای از محصولیه که ترند و پررنگ می‌شه و همه می‌بینن مثل استرنجر ثینگز یا دارک. اونی که تمام ساعات پخش فیلم‌های وحشتناک تلویزیون رو داره و همه سریال ترسناک‌های رو دیده مدنظره.

بعد جالبه که اکثرشون هم می‌گن نمی‌ترسیم که می‌بینیم، اما مطمئناً اگه هیچ هیجانی درشون ایجاد نمی‌شد این‌قدر درگیر دیدنش نبودن. 👍 و این‌که ما ممکنه نتونیم هیجان‌هامون رو از هم تمیز بدیم و نام ببریم چون هوش هیجانی (EQ) بالایی می‌خواد، اما این به معنی وجود نداشتنشون نیست، چه بسا اگه بخوای دقیق اندازه‌گیری کنی ممکنه قلبش دو تا ضربان در دقیقه بیشتر بزنه یا مردمک چشمش بازتر بشه اما خودش متوجه نباشه. :)

براتون جالبه سازوکارش رو بگم؟ این‌که چرا ترس رو آزاردهنده حس نمی‌کنن و در نتیجه فکر می‌کنن ترس تجربه نشده.