یه چیز دیگه هم هست، این‌که حس می‌کنم فیلم ترسناک از باقی فیلم‌ها از لحاظ هیجانی قوی‌تره. چون پایه‌ای هم که بهش نگاه کنی؛ مثلاً درام عاشقانه نهایتاً میل به ایجاد روابط بلندمدت رو در تو زنده می‌کنه که در لحظه درموردش کاری ازت ساخته نیست اما ترس احساسیه که ازت می‌خواد همون لحظه کاری بکنی: یا منجمد می‌شی یا فرار می‌کنی یا می‌جنگی (FFFS) پس کاملاً در لحظه حاضر می‌شی و تمرکزت بر این‌جا و اکنونه (در فیلم). 🤌 بنابراین حدسم اینه افرادی که مدام ژانر وحشت می‌بینن احتمالاً در دوره‌ی سختی از زندگی‌شون به سر می‌برن که نیاز به این حد از حواس‌پرتی دارن و باید بهشون توجه کرد.

البته این مسئله جدای از محصولیه که ترند و پررنگ می‌شه و همه می‌بینن مثل استرنجر ثینگز یا دارک. اونی که تمام ساعات پخش فیلم‌های وحشتناک تلویزیون رو داره و همه سریال ترسناک‌های رو دیده مدنظره.

بعد جالبه که اکثرشون هم می‌گن نمی‌ترسیم که می‌بینیم، اما مطمئناً اگه هیچ هیجانی درشون ایجاد نمی‌شد این‌قدر درگیر دیدنش نبودن. 👍 و این‌که ما ممکنه نتونیم هیجان‌هامون رو از هم تمیز بدیم و نام ببریم چون هوش هیجانی (EQ) بالایی می‌خواد، اما این به معنی وجود نداشتنشون نیست، چه بسا اگه بخوای دقیق اندازه‌گیری کنی ممکنه قلبش دو تا ضربان در دقیقه بیشتر بزنه یا مردمک چشمش بازتر بشه اما خودش متوجه نباشه. :)

براتون جالبه سازوکارش رو بگم؟ این‌که چرا ترس رو آزاردهنده حس نمی‌کنن و در نتیجه فکر می‌کنن ترس تجربه نشده.

فقط یه نفر براش جالب بود و چون خیلی زیاد باید می‌گفتم منصرف شدم :(

درمورد «شیطان» اثر تولستوی یه یادداشت نوشتم، شما هم بخونین. 🤝 https://behkhaan.ir/reviews/40b7267c-bb36-464b-b045-58b3da81b2bd?inviteCode=Z7320h5T51GJ (خیلی روش زمان گذاشتم، اگه دوست داشتین با قلب خوشحالم کنین 😔💘)