آدمی که الان هستم زخمیه، ولی حداقل دیگه آگاهه.

‌- فقط كسانى كه زمان رفتن، در را آهسته و بى سر و صدا مى بندند، باز نخواهند گشت!

آدم های عمیق، صحبت های عمیق، رابطه های عمیق، نگاه های عمیق، دوست داشتن های عمیق، من همه‌ی چیز های عمیق رو می‌پرستم.

تجملات هیچ‌ وقت جاذبه‌ای برایم نداشت، چیزهای ساده را دوست دارم، کتاب‌ها را، تنهایی را، یا بودن با کسی که من را می‌فهمد.

چه‌کار کنیم؟ اگر این دنیا واقعیت‌هایی دارد ، ما نیز رؤیاهایی داریم.

‌همه‌چیز پیش چشمان ما می‌میرد؛ ولی با وجود این ما ایستاده‌ایم و باز هم به بعضی چیزها دل بسته‌ایم.

من از پسِ هر کاری بر میام، منتها قبلش باید گریه کنم.

انسان نهایتا موجودی ناامیدکننده است.

شما رو نمی‌دونم اما من واقعا نیاز دارم خدا برام معجزه کنه.

نه اونی شدم که خانواده می‌خواستن نه اونی هستم که خودم می‌خوام.

درنهایت امیدوارم از درد و رنجی که نمیتونم با کسی درمیون بذارم گذر کنم و رها بشم.

ما انسان‌ها، حتی وقتی بدبختیم، باز هم رؤیا می‌بافیم؛ این یکی از رازهای زنده بودن ماست.