‌من واقعاً الان حال زندگی رو ندارم . مرخصی بهم بدید ؛ از مدرسه ، از خونه ، از آدم‌ها ، از مغزم ، از دنیا . امشب که خوابم برد یکی دو ماه بعد بیدارم کنید

غریبه میاد آشنا میشه بعد با کلی خاطره دوباره غریبه میشه و این روابط مسخره انسانی رو نشون میده

هرچی بزرگ‌تر می‌شم بیش‌تر می‌فهمم که مامان بابام راست می‌گفتن فقط لحن گفتنشون بد بود

موقعی که باید ناراحتیمو نشون می‌دادم، خندیدم. موقعی که باید می‌رفتم‌‌‌، یه دلیل برای موندن پیدا کردم. موقعی که باید جا می‌زدم، گفتم حتی خسته‌ هم نشدم. موقعی که نیاز به کمک داشتم وانمود کردم همه چیز روبه راهه. موقعی که داشتم تو بدبختیام دست و پا می‌زدم از کسی کمک نخواستم. و در نهایت آدما فراموش کردن که منم قلب دارم.

بیشتر وقتا یه جوری باهام برخورد کردن که خودم نشستم با خودم گفتم واقعا الان درد داری؟ حالت بده؟ مریضی؟ اگه اره پس چرا کسی براش مهم نیست؟ چرا فکر میکنن داری نقش بازی میکنی که ترحم ببینی؟ چرا دارن جوری رفتار میکنن انگار کمبود محبت داری و زر میزنی؟ چرا نق میزنن به جونت که حالت بده چرا؛ مگه دست منه؟

این غم چیزی نیست که با گذشت زمان و تغییر شرایط عوض بشه؛ مثل تنفس کردن می‌مونه، مثل یک‌چیز ابدی و درحالِ جریان.

کاش می‌شد هیچکس با آدم کاری نداشته باشه، تا این روزها در انزوا سپری بشن؛ من کشش روانی و ظرفیت اجتماعی سابق رو ندارم؛ لعنت به زندگی بزرگسالی و‌ مسئولیت‌ها...

بیا برات بشمرم چند بار به مو رسید و پاره شد... باز با اشک نشستم گره زدم گفتم عب نداره🙂❤️‍🩹

غم خواب دارم....

قبول باشه همگی✨

همه زندگی‌مون همین‌جوری حروم می‌شه؛ اون‌جایی که احمد محمود می‌گه: سال‌هاست منتظر آمدن روزهای بهترم؛ ولی نمی‌دانم چرا هنوز هم دیروزها بهترند.

از هرچی بگذرم از وقتی که میرفتم جلو آینه دستشویی و چندین دقیقه بدون پلک زل میزدم به خودم از وقتی که میرفتم جلو اینه از وقتی میکاپ میکردم از وقتی بحث خوشگلیم میشد و من به خودم میگفتم شاید اگه قشنگ بودم یکمی تعلل میکرد تو رفتنش... از وقتایی که توی آینه به خودم نگاه میکردم میگفتم ولی اون قدرا هم زشت نبودما فقط اون یکی زیادی قشنگ بود نمیگذرم ازت:)!