_

pov:

‌دیگه بزرگ شدی عزیزم؛ نمی‌شه فرار کنی. باید از پس غم‌ها، دلتنگی‌ها، تصمیم‌های سخت و طوفان احساسات متناقض تنهایی بربیای. اگر شانس بیاری، بتونی دو کلام در موردشون با کسی حرف بزنی، اما بارش رو در نهایت خودت به دوش می‌کشی، تنهای تنها.

واقعا باورم نمیشه که زندگی و آدماش هنوزم هر لحظه میتونن متعجبم کنن.

احساس میکنم انگار منتظر یه چیزیم که حتی قرار نیست اتفاق بیوفته.

احساس میکنم ذهنیت و علایقمو همه چیمو تو سالای قبل 2019 جا گذاشتم، حقیقتا انگار این چندسالو زندگی نکردم.

وقتی تو دلت یچیز دیگه‌ست و تو حرفایی که در لحظه به زبون میاری یچیز دیگه و حتی دلیلشو نمیدونی که چرا اینطوریه.

میپرسی چخبر چه میکنی؟ و وقتی برات روزم رو تعریف میکنم زد حال میزنی و مسخره میکنی، حالا بنظرت چرا کم حرف شدم؟🤡

چسب زخما بعد از خوب شدن زخم، دور انداخته میشن. "من راجب چسب زخم صحبت نمیکنم."

بعضی وقتا الکی وانمود میکنم دارم به آدما گوش میدم تا زودتر ساکت شن.

حرفا تا اون حد میتونن قوی باشن، که با یکیشون از ذوق تا صبح بیدار بمونی و با یکی دیگش تا صبح گریه کنی.

‌نمیخوام غر بزنم ولی، بیرون میرم ناراحتم، خونه میمونم ناراحتم، مهمونی میرم ناراحتم، سرکار ناراحتم، کلا همه‌جا ناراحتم.