کسی چه می‌داند ، من چقدر تلاش کرده‌ام که روحم زیبا بماند ، وقتی جهان پر از رنج بود .

چطور دلت آمد در این دنیای بر رحم مرا تنها بزاری؛ رفتی و زخمی عمیق بر دستانم گذاشتی. خاطرات در ذهنم مرور می‌شود،مانند نمک هایی بر زخم هایم اثر میکنند💔

یجور‌ی دلم برات تنگ شده ک الان تنها چیزی ک می‌تونه آرومم کنه بغلته

یه دورانی از زندگیت هست که واسه یه تایمی حالت خوب نیست ، ولی وقتی ازت میپرسن خوبی ؟ دیگه روت نمیشه بگی نه ، خجالت میکشی ، میشینی میشماری میگی خب ، اون بار گفتم نه . دیشب هم گفتم نه . امروز باید بگم خوبم .

🙂

داری زندگیتو‌ میکنی که‌ یهو‌ یادت میاد، عه عه عه چه راحت فراموشت کرد

بگو در میانِ آن‌همه سیگار نخی هم به یادِ من سوخت؟

_

تو غمگینی.

اون لحظه‌‌ای که نمی‌خوای کسی بپرسه:«چی شده؟»، چون می‌دونی اگه بپرسه، اشکایی که تموم روز نگه داشتی، سرازیر میشن<<

ولی من مطمئنم غم وزن داره؛ وقتی غمگینم کندتر میشم، اگر خوابیده باشم نمی‌تونم بلند شم، اصلا انگار دستگاه پرس داره بهت فشار وارد می‌کنه.