حاجی جدی هرچی فکر میکنم هیچی برات نه من نه خانواده ام کم نذاشتیم پس چیشد یهو رفتی؟ مثلا یهو روز ۲۸اسفند از خواب پاشیدی گفتی خب امروز دیگه نمیخوام دوستش داشته باشم؟ مگه قلب من اخه بازیچه دست تو بود؟ چرا هیچ تلاشی نکردی... چرا وقتی ازم خوشت نمی اومد اومدی تو زندگیم چرا هی اصرار کردی که بمونی... حالا موندی باشه اوکی چرا رفتی پس؟ چی شد یهو؟ ارزش یه زنگ و خدافظی رو هم حتی نداشتم؟!

چطوری ببخشمت؟ تو حتی سعی نکردی از دلم در بیاری.

خسته از هرچی درسه... کی میشه نتایج بیاد و تموم بشه🗿🚶‍♀

ولی جدایی از همه دلخوری هام، غرهام، تمام امید من برای بار دیگه دیدنت این لحظه است:)))) به خدا بگم خدایا این ۶۷روزو بزار با دقت یه بار دیگه ببینم دلم اروم شه از دلتنگیش🙂💔

کاش میشد همه اینا خواب بود:)))) کاش اون شب از غم زیاد قلبم تموم میکرد.... *کیلیپ درمورد مرگ کودکه و میتونم بگم خیلی مرتبط با کودک درونمه:)))))

_انتظار از مرگ بدتره همین امروز از تلویزیون شنیدمش؛ از تلویزیونی که فقط روشن بود تا خونه سوت و کور نباشه، تلویزیونی که اونقدر بی‌اهمیت و کمرنگ بود که هیچکس به خودش زحمت خاموش کردنش رو هم نمیداد. اما من این جمله رو شنیدم! انگاری که اون یارو از تو تلویزیون اومد بیرون، جمله رو درِ گوشم گفت و با یه اجی مجی لاترجی برگشت سر جاش! پ.ن: از روز هایی که به انتظار سپری میشه

هر سربازی در جیب هایش .. در موهایش و لای دکمه های یونیفورمش، زنی را به میدان جنگ می‌برد. آمار کشته های جنگ همیشه غلط بوده است.

بعضی حرفا رو نه می‌شه زد، نه میشه خورد؛ می‌مونه سر دلت میشه دلتنگی، می‌شه بغض، میشه سکوت، می‌شه همون وقتا که خودتم نمی‌دونی چه مرگته.

ولی هر سری چکت میکنم اینجوریم که عههه چقدر بزرگ شدی اینجا ناراحتی الکی خندیدی اینجا بهت خوش گذشته و این تنهاا راه اروم کردن قلبمه:))) 💔🗿

به کسانی که به همه چیز شک دارند، احترام بگذارید؛ آن‌ها یک بار عمیقاً مرده‌اند.