قلمدرد| مهدی پورمحمدی
یه کنج دنج واسه نشستن و سفرهی دل پهن کردن...
چه روزها که یک به یک؛ غروب شد نیامدی
چه بغـضـها که در گلــو؛ رسوب شد نیامدی