اوهوم

بی تو این شهر برایم قفسی دلگیر است... شعر هم بی تو به بعضی ابدی زنجیر است... آنچنان می‌فشرد فاصله راه نفسم... که اگر زود،اگر زود بیایی دیر است ... رفتنت نقطه پایان خوشی هایم بود ... دلم از هر چه و هر کس که بگویی سیر است... خواب دیدم که برایم غزلی می خواندی... دوستم داری و این خوب ترین تعبیر است.... کاش بودی و با چشم خودت می دیدی ... که چگونه نفسم با غم تو درگیر است... تار های نفسم را به زمان میبافم... که تو شاید برسی،حیف که بی تاثیر است...

خسته ام مثل کبوتر که شده جلد ولی... وقتی برگشت ببیند دگر بامی نیستــــــ...

یه آهنگه که میگه... یهو همه چی بد شد قلبش عین سنگ شد سرده،سرده، سرد شد ...

😢

زیاد تر نشیم؟

پفک نخور شور بشی یه وقت ازم دور بشی... لیمو🍋نخور ترش کنی منو فراموش کنی.... آدامس🍡بخور تا باد کنی منو همیشه یاد کنی...

من را چیزی نجات نداد؛ من لاشه ی روحم را به شانه ی خودم انداختم و دوام آوردم.

بالاخره یه روزی میپذیری و میگذری از همه نبودن‌ها، نشدن‌ها، نخواستن‌ها، رفتن‌ها، تموم شدن‌هاو ناامید شدن‌ها، بدون اینکه دیگه دلیلش برات مهم باشه.

شخصيت واقعى يه آدم رو وقتى می‌بينى كه ديگه وجودت براش هيچ سودی نداشته باشه.