معرفی نویسنده کتاب: «میرزا نورالله عُمان سامانی» ملقب به «تاج‌الشعراء» از شعرای بنام نیمه دوم سده ۱۳ و اوایل سده ۱۴ هجری به شمار می‌رود. درباره آثاری که از او باقی مانده، باید به «معراج‌نامه»، «گنجینة الاسرار»، «مخزن الدرر» و «دیوان» او اشاره کرد. عُمان سامانی گنجینه را به سبک و شیوه و وزن زبدة الاسرار صفی ساخته و پرداخته و به‌یقین از شاهکارهای ادب شیعی به شمار می‌رود. «گنجینه الاسرار » عُمان سامانی به خاطر شیوه ی بیانی بیدلانه ای که دارد، مقوله های دور از دسترس عرفانی را به عینیت جامعه منتقل می کند و مفاهیم مجرد ذهنی را با ابزارهای بیانی عاشقانه، کاملاً ملموس و محسوس به تصویر می کشد و با استفاده از جاذبه‌های سبک وقوع، به واقعه عاشورا رنگی بیدلانه می بخشد. عُمان سامانی را باید یک شاعر تمام‌عیار ولایی قلمداد کرد که عطش دیرپای خود را با زلال گوارای فرهنگ ارزشی آل الله فرومی‌نشاند و با سلوک بی وقفه خود در طریق معرفت، مشاهدات روحانی خود را در خلوت کشف و شهود هنرمندانه به تصویر می کشد و هنگامی که اتصال باطنی او برای لحظاتی با عوالم ماورایی قطع می گردد، با پریشان گویی‌های خود از قبض موقتی که به سراغ او آمده، خبر می دهد و پس از برقراری ارتباط درونی، بی درنگ از حاشیه به متن می رود و دنباله ی مطلب را پی می گیرد، و این همان تفاوت اساسی شعر جوششی با نوع کوششی آن است. گنجینه ی عُمان درحقیقت یک سفرنامه است؛ سفرنامه ای عارفانه و روحانی که حرکت قافله عشق را در مسیر شهادت، مرحله به مرحله، گزارش می کند.

فصل دوم

فصل سوم

فصل چهارم

فصل پنجم

فصل ششم

فصل هفتم

فصل هشتم

فصل نهم

فصل دهم (پایان)

سامانه نشریات علمی جهان اسلام از طریق لینک زیر می توانید با استفاده از شاپا ( شماره استاندارد بين‌المللي پيانيدها )یا عنوان نشریه ضریب تاثیر، شاخص آنی و استنادات تجمعی مجلات فارسی را به دست آورید. https://jcr.isc.gov.ir/main.aspx