عکسنوشتهها
✓ زایمان، اگرچه در ظاهر رخدادی زیستی است، هرگز فقط یک اتفاق جسمانی نیست. زایمان با بدن زن سروکار دارد، اما همزمان با خانواده، ترس، امید، مادری، اعتماد، درد، شرم، قدرت و نهادهای اجتماعی نیز پیوند میخورد.
✓ در دهههای اخیر، زایمان بیش از پیش «پزشکی» شده است. به این معنا که بارداری و تولد، بهجای آنکه بخشی از تجربه زیسته زنان و روند طبیعی زندگی تلقی شوند، اغلب همچون وضعیتهایی پرخطر فهمیده میشوند؛ وضعیتهایی که باید زیر نظر پزشک، دستگاه، آزمایش، پایش مداوم و مداخله تخصصی مدیریت شوند.
✓ بیمارستان جای خانه را گرفته، فناوری جای بسیاری از شکلهای تجربهمحور مراقبت را پر کرده و در چنین وضعیتی، زن زائو کمکم از جایگاه «کنشگر اصلی» کنار میرود و به بیماری تبدیل میشود که دیگران درباره بدن او تصمیم میگیرند.
✓ زایمان، که میتواند تجربهای عمیق، انسانی و رابطهمند باشد، گاه به فرایندی فنی، شتابزده، استریل و کنترلشده فروکاسته میشود. شاید تفاوت قابلههای قدیم با بسیاری از ساختارهای درمانی امروز، دقیقاً در همینجا آشکار شود. در الگوی سنتی مامایی، زن زائو فقط یک «مورد پزشکی» نبود. او زنی بود در آستانه مادر شدن؛ انسانی در میانه درد، انتظار و دگرگونی.
✓ قابلهها معمولاً فقط برای کمک به تولد نوزاد حاضر نمیشدند؛ بلکه در کنار زن میماندند تا او را در عبور از یکی از شدیدترین و عمیقترین تجربههای زندگی همراهی کنند. دانش آنان فقط فنی نبود؛ از شناخت بدن، شناخت ترس، شناخت خانواده و شناخت زبان زنان نیز مایه میگرفت.
✓ اما در الگوی پزشکی مسلط، ارزشهایی مانند خطر، کنترل، استریلیتی، سرعت و مداخله، جایگاه برجستهای پیدا میکنند. در چنین فضایی، ممکن است زایمان از نظر پزشکی «موفق» ثبت شود؛ نوزاد سالم باشد و مادر نیز مشکل جسمی جدی نداشته باشد، اما تجربه مادر از آن لحظه، تجربهای آمیخته با تنهایی، بیاختیاری یا حتی بیگانگی با بدن خود باشد.
👤دکتر سیده مُنا فضلی پور
پژوهشگر پسی دکتری جامعه شناسی
منبع: https://toseezanan.ir/مامایی-سنتی-و-پزشکی-شدن-زایمان/
💬 کانال عکسنوشتهها
شاخهای از ماموریتهای اندیشکده مستوره
[ عضویت ] @QuoteArchive
🟢 #زنان خود را به هر #مقام و #شغل و #فنونی زینت دهند به قدر یک بچه زائیدن و تربیت کردن #ارزش ندارد
✓ بچّه، شادابترين ميوهی خوش زندگی است و عالیترين ثمرهی حياتی از بوستان انسانيّت، و معطّرترين گل از گلستان بشريّت است. زنهایی كه بجای بچّهداری و تكثير اين نوباوهی ريحان آدمی، اين عمل سالم و نيكو را ترک میكنند و به دنبال كارهای خارج از منزل میروند، چقدر از قافله تقدّم و پيشرفت عقب افتادهاند!
✓ آنها هر كاری بكنند و به هر مقام و شغلی دست بزنند و هرگونه هنر و فنّی را بياموزند، بطوریكه فرضاً سراسر اطاقشان را از تابلوهای دكتری و مهندسی و سائر فنون زينت دهند، و تا پايان عمرشان هم اگر تلاش كنند، و حقّاً و واقعاً نيّتشان خوب باشد، و در صدد خدمت به اجتماع بوده باشند، همهی اينها به قدر يک بچّه زائيدن و شيردادن و آن را بزرگ كردن و تربيت نمودن و به جامعه تحويل دادن ارزش ندارد.
✓ در عين حال تحصيلِ كمالات معنوی و علوم الهی، و تحصيل دانشهایی كه به درد بانوان میخورد، از قبيل خانهداری، خيّاطی، غذاپزی، بهداشت و حفظ الصّحّه (دانش نگاهداشت تندرستی و بهداشت)، قابلگی و پزشكی زنان و فراگيری علوم تربيت فرزند و غيرها كه بسيار است، ابداً با بچّهداری منافات ندارد، بلكه كمال ملايمت را نيز دارد.
📖 علامه محمدحسین حسینی طهرانی(ره)
رسالهی نکاحیه، صفحه ۴۴
💬 کانال عکسنوشتهها
شاخهای از ماموریتهای اندیشکده مستوره
[ عضویت ] @QuoteArchive