♨️ سریع‌القلم مشاور اقتصادی حسن روحانی : 🔹 نباید اجازه داد فقرا در ایران مدیر شوند! ✍این حرف آیینه ذهنیت اشرافی این افرادست. این ادعا همان نقطه‌ایست که استکبار فکری طبقه مرفه را لخت وسط میدان نشان مدهد! جایی که لیبرال‌ مذهبان حتی زحمت پنهان‌کاری هم دیگربه خودشان نمیدهند و آشکارا می‌گویند: فقر، جرم‌ست. فقیر، نالایق‌ست. و مدیریت، ارثیه‌ی پدری طبقه‌ی مرفه. این جمله‌ یک اعتراف‌ست! اعتراف به این‌که سالها کشور را در حباب ذهنی اشرافیت اداره کردند و محصولش هم شد همین شکاف طبقاتی. حالا کمی به عقب برگردیم! مگر امام خمینی در کودکی فقیر نبود؟ مگر شهید رجایی و شهید رئیسی از دل فقر نبودند؟ مگر حاج قاسم از طبقه مرفه بود؟ مگر همین نسل فرماندهانی که امنیت ایران را با گوشت و خون خودشان ضمانت کردند، در تجمل بزرگ شدند؟ پس لابد آقازاده‌های مفتخور شماها همان فرشتگان مدیریت‌اند! جناب مرفه زاده! مملکت ملک شخصی شما نیست و این مردم فقط برای رای‌دادن بکار نمی آیند! مدیریت کشور شایسته‌ی کسانی‌ست که از دل رنج برخاستند، نه شماهایی که از پشت شیشه دودی ماشین، مردم را فقط موضوع تحقیق میبینند بفرمایید شما چه کردید و ارمغانتان برای این‌مردم په بود؟ نسخه‌های نئولیبرالی، گره زدن اقتصاد به FATF و برجام و cft و پالرمو، تعطیلی تولید داخل، نگاه از بالا به مردم و در نهایت سقوط ارزش پول ملی آیا غیر از اینها بود دستاورد تفکر اشرافی شما؟ این حرف نه فقط توهین به میلیون‌ها انسان شریف‌ست، بلکه دقیقا همان اعتراف ناخواسته به ماهیت گفتمان آنهاست. 📌 #فوری_سراسری به بزرگترین کانال ایتا بپیوندید👇 @fori_sarasari

#حدیث_راهبردی (قسمت اول) اقتصادِ گرسنگی: چگونه با «ارزان خریدن»، گران‌ترین بهای ممکن را می‌پردازیم؟ امام صادق (علیه السلام): زیاد خوابیدن، معلولِ زیاد نوشیدن است و زیاد نوشیدن، معلولِ زیاد خوردن است. ✍️ #پژوهشکده_لبیک در ذهنِ اکثر ما، یک دوگانه‌ی ساده و به ظاهر عقلانی حک شده است: غذای «طیب و سالم» گران است؛ غذای «صنعتی و بازاری» ارزان. و در عصرِ بحران‌های اقتصادی، عقلِ معاش حکم می‌کند که گزینه‌ی دوم را انتخاب کنیم. اما این حدیثِ راهبردی، مانند یک جراحِ ماهر، این «عقلانیتِ اقتصادیِ معیوب» را می‌شکافد تا یک حقیقتِ هولناک را آشکار کند: ما در حالِ پرداختنِ هزینه‌ای گزاف برای «ارزان خریدن» هستیم. کالبدشکافیِ یک فریبِ اقتصادی: چرا فرهنگِ ما، فرهنگِ «پرخوری» است؟ ریشه‌ی پرخوریِ سیری‌ناپذیرِ امروز، نه در حرص، که در یک فریبِ بیولوژیک است. «آشغال‌خوری»، یعنی مصرفِ کلیه محصولات کارخانه‌ای، محصولات تهیه شده از مواد اولیه دستکاری شده توسط صنعت و حتی محصولاتی که به اسم ارگانیک اما غیرطیب عرضه می‌شوند. این‌ها «شَبَحِ غذا» هستند؛ ظاهری زیبا و طعمی جذاب دارند، اما از «موادِ مغذیِ حیاتی» تهی شده‌اند. وقتی ما این «کالری‌های توخالی» را مصرف می‌کنیم، شکمِ ما پر می‌شود، اما «سلول‌هایِ» ما همچنان گرسنه باقی می‌مانند. این گرسنگیِ پنهان، مغز را وادار به ارسالِ یک فرمانِ دائمی می‌کند: «بیشتر بخور!» و ما، برای سیر شدن، دوباره و دوباره به سراغِ همان «غذای به ظاهر ارزان» ولی حجیم که برای ما در واقع گران تمام می‌شود می‌رویم و در یک «چرخه‌ی باطلِ پرخوری و ضعف» گرفتار می‌شویم. این، تعریفِ دقیقِ «اقتصادِ گرسنگی» است. راهبردِ توحیدی: شکستنِ چرخه‌ی گرسنگی با «عقلانیتِ طیب‌خوری» اینجاست که فرمانِ «کم بخور، طیب بخور»، نه یک توصیه‌ی زاهدانه، که یک «انقلابِ اقتصادیِ هوشمندانه» است. «طیب‌خوری» یعنی مصرفِ نانِ کامل، لبنیات و گوشتِ سالم، نوشیدنی‌های طبیعی و روغن‌های ارگانیکِ مورد اعتماد. این غذای «حقیقی»، با حجمِ کوچکی، سلول‌های ما را «سیر» کرده و به مغز، فرمانِ «توقف» می‌دهد. نتیجه‌ی طبیعیِ «طیب‌خوری»، «کم‌خوریِ» بدون زحمت است. و وقتی کمتر می‌خورید، آن «هزینه‌ی به ظاهر بالاترِ» غذای سالم، نه تنها جبران می‌شود، بلکه در نهایت، حتی شما پولِ کمتری برای سیر شدنِ واقعی می‌پردازید! راهکارِ عملیاتی: چگونه از «اقتصادِ گرسنگی» هجرت کنیم؟ این یک جهادِ مردمی و نیازمندِ یک تغییرِ نگاه در «سبدِ خریدِ» ماست. راهکار برای مردم (انقلاب در سبد خرید): اولین گام، یک تصمیمِ آگاهانه است: کاهشِ بودجه‌ی «آشغال‌خوری» و تخصیصِ همان بودجه به «طیب‌خوری». امروز بسترهای دسترسی به این محصولات، به همتِ تولیدکنندگانِ مؤمن، فراهم‌تر از گذشته است. راهکار برای حلقه‌های میانی (وظیفه‌ی تبیین و الگوسازی در تولید و توزیع): وظیفه‌ی ما به عنوان فعالین، سه چیز است: ۱. جهادِ تبیین: باید این «عقلانیتِ پنهان» را برای مردم آشکار کنیم تا متوجه شوند که قیمتِ به ظاهر بالاترِ محصولاتِ طیب نباید مانعِ خریدِ آن‌ها شود، چرا که حتی با نگاه اقتصادی، برایند کم‌خوری و طیب‌خوری، عقلانیت اقتصادی قابل دفاع‌تری دارد. ۲. معماریِ بازارِ جایگزین: باید با راه‌اندازیِ «موکب‌های مصرفِ محلی» یا «موکب‌های مجازیِ توزیعِ محصولات»، فرآیندِ «رسیدنِ طیبات به سفره» را کوتاه کنیم. ۳. حمایت از تولیدِ اصیل: باید تولیدکنندگانِ واقعاً سالمی را که هدفشان صرفاً سودآوری نیست، «شناسایی» کرده و در «توزیعِ» محصولاتشان به صورتِ تشکیلاتی، از آن‌ها حمایت کنیم. نتیجه‌گیری: انتخابِ «لقمه»، یک انتخابِ «تمدنی» است. اولین گام برای پس گرفتنِ استقلال و قدرتِ یک امت، بازپس‌گیریِ حاکمیت بر «سفره‌ها» است. (در یادداشت‌های بعدی، به ابعادِ «تربیتی» و «ساختاریِ» این حدیث راهبردی خواهیم پرداخت...) #فقه_سبک_زندگی #اقتصاد_مقاومتی 🌐 @andisheyelabbayk | پژوهشکده لبیک

#حدیث_راهبردی (قسمت دوم) اقتصادِ اراده‌ها: چگونه «آشغال‌خوری»، مجاهدان را به عابدانِ خواب‌آلود تبدیل می‌کند؟ امام صادق (علیه السلام): زیاد خوابیدن، معلولِ زیاد نوشیدن است و زیاد نوشیدن، معلولِ زیاد خوردن است. ✍️ #پژوهشکده_لبیک در یادداشتِ قبل، «بُعدِ اقتصادیِ» این حدیثِ راهبردی و «عقلانیتِ هوشمندانه‌ی طیب‌خوری» را بررسی کردیم. اما این معادله، یک لایه‌ی بسیار عمیق‌تر و خطرناک‌تر نیز دارد: اثرِ «آشغال‌خوری» و اثر طبیعی آن یعنی «پرخوری» بر «اراده‌ی جهادی» و «ظرفیتِ سلوکیِ» یک فرد و یک امت. امام(ع) در نهایت، «پرخوری» را به «پرخوابی» متصل می‌کنند. در نگاهِ اسلامِ اجتماعی، این «خواب»، فقط یک خوابِ فیزیکی نیست؛ بلکه یک «خواب‌زدگیِ راهبردی» و یک «کِرختیِ اراده» در میدانِ نبردِ حق و باطل است. کالبدشکافیِ یک فرآیندِ تربیتیِ معکوس: مهندسیِ «قساوت» روایاتِ ما، «پرخوری» را نه یک اشتباهِ غذایی، که یک «خطایِ سلوکی» می‌دانند که مستقیماً بر «قلب» و «اراده» اثر می‌گذارد. پرخوری، مادرِ «قساوتِ قلب» است. قلبی که از شهوتِ خوردن سنگین شده، لطافتِ خود را برای درکِ معانیِ معنوی و ارتباط با ملکوت از دست می‌دهد. این قلب، دیگر از شنیدنِ آیه‌ای یا دیدنِ ظلمی، به لرزه نمی‌افتد. پرخوری، پدرِ «غفلت و سستی» است. بدنی که دائماً در حالِ هضمِ غذایِ سنگین است، تمامِ انرژیِ حیاتیِ خود را صرفِ این فرآیندِ داخلی کرده و دیگر توانی برای «بیداریِ شبانه»، «تفکرِ عمیق» و «جهادِ روزانه» نخواهد داشت. تمدنِ مدرن، با ترویجِ «فرهنگِ آشغال‌خوری» که بطور طبیعی منجر به «پرخوری» می‌شود، در حالِ «خلعِ سلاحِ معنویِ» جامعه‌ی ماست. این سیستم، به صورتِ هوشمندانه، در حالِ تبدیلِ «امتِ مجاهد» به یک «جمعیتِ مصرف‌کننده‌ی خواب‌آلود» است. سربازی که دائماً در حالِ چرت زدن است، هرچقدر هم سلاحِ پیشرفته‌ای داشته باشد، در روزِ نبرد شکست خواهد خورد. راهبردِ توحیدی: «طیب‌خوری»، سوختِ موتورِ جهاد در مقابلِ این مهندسیِ غفلت، اسلام راهبردِ «طیب‌خوری» که بطور طبیعی منجر به تأمین مواد مورد نیاز بدن و «کم‌خوری» می‌شود را به عنوانِ یک «ابزارِ استراتژیک» برای «تیز کردنِ اراده‌ها» و «لطیف کردنِ قلوب» معرفی می‌کند. این کم‌خوریِ استراتژیک، یک ریاضتِ جسمی نیست؛ این یک اثر طبیعی «طیب‌خوری» است. اثرِ معنوی: با «طیب‌خوری» و گذشتن از لذت‌ آنی غذاهای غیرطیب، انسان بر شهوتِ خود غلبه کرده و «اراده‌اش» را پولادین می‌سازد. اثرِ عملیاتی: فردی که کمتر می‌خورد، «کمتر می‌خوابد» و در نتیجه، «فرصتِ بیشتری برای عبادت، تفکر و مجاهدتِ تشکیلاتی» پیدا می‌کند. او ساعاتِ طلاییِ بین‌الطلوعین و نیمه‌شب را، که دیگران در خوابِ سنگین هستند، برای ساختنِ خود و جامعه‌اش غنیمت می‌شمارد. نتیجه‌گیری: نبردِ امروز، بیش از هرچیز، «جنگِ اراده‌ها» است. تمدنی که سربازانش با آشغال‌خوری و شکم‌هایِ پر، در خوابِ غفلت به سر می‌برند، در برابرِ تمدنی که مجاهدانش با طیب‌خوری و کم‌خوری هوشیارانه در میدان هستند، قطعاً شکست خواهد خورد. اصلاحِ «سفره»، مقدمه‌ی اصلاحِ «سنگر» است. (در یادداشتِ بعدی، به بُعدِ «اجتماعی و تمدنیِ» این حدیث خواهیم پرداخت.) #فقه_سلوک #جهاد_اکبر 🌐 @andisheyelabbayk | پژوهشکده لبیک

#حدیث_راهبردی (قسمت سوم) ذهنِ بیمار، امتِ بیمار: چگونه «غذای غیر طیب»، یک جامعه را به اسارت نظام سرمایه‌داری می‌کشد؟ امام صادق (علیه السلام): زیاد خوابیدن، معلولِ زیاد نوشیدن است و زیاد نوشیدن، معلولِ زیاد خوردن است. ✍️ #پژوهشکده_لبیک در دو یادداشتِ قبل، به ابعادِ «اقتصادی-فردی» و «تربیتی-سلوکیِ» این حدیثِ راهبردی پرداختیم. اما عمیق‌ترین و خطرناک‌ترین لایه‌ی این معادله، «بُعدِ اجتماعی» آن است. در این نگاه، یک ذهن بیمار که «الگوی تغذیه» ارزان و پرهزینه را انتخاب می‌کند، در حال انتخاب یک «محصولِ مهندسی‌شده» برای حاکمیت «نظام سرمایه‌داری» است. کالبدشکافیِ یک «اسارتِ اجتماعی»: سه حلقه‌ی زنجیر نظام سرمایه‌داری، برای به بردگی کشیدنِ جامعه، یک زنجیرِه سه‌حلقه‌ایِ قدرتمند را طراحی کرده است: حلقه‌ی اول: ترویجِ «آشغال‌خوریِ صنعتی» و خلقِ اولین زنجیره «اقتصاد سرمایه‌داری» «صنعتِ غذای غیرطیب»، با تبلیغاتِ گسترده، «آشغال‌خوری» را به یک «فرهنگ» و «سبکِ زندگیِ مدرن» تبدیل می‌کند. همانطور که در یادداشت اول گفتیم، این فرآیند، جامعه را به «پرخوری» و «ضعفِ عمومی» دچار می‌کند و اولین زنجیره نظام سرمایه‌داری یعنی زنجیره «مصرف‌کنندگان» محصولات این نظام را برای فربه شدن بیشتر سرمایه‌داران شکل می‌دهد. حلقه‌ی دوم: وابستگی به «صنعتِ درمان» و خلق دومین زنجیره «اقتصاد سرمایه‌داری» بیماری «تحفه‌»ای غیر قابل انفکاک از این سبک مصرف غذایی است. جامعه‌ی بیمار، اکنون به یک «مشتریِ دائمی» برای «صنعتِ داروسازیِ» تبدیل می‌شود. این صنعت، اغلب نه به دنبالِ «ریشه‌کن کردنِ» بیماری، که به دنبالِ «مدیریتِ» آن با داروهای شیمیایی و پرهزینه است. در این مدل، «بیماریِ» جامعه، «سودِ» نظام سرمایه‌داری و شکل‌دهنده دومین زنجیره بهره‌کشی نظام سرمایه‌داری است. حلقه سوم: «انسان بیمار» و «هزینه‌های درمان» و خلق سومین زنجیره «اقتصاد سرمایه‌داری» حالا نوبت آن رسیده است که جامعه‌ای که به فریب ارزان‌خوری و لذت‌طلبی آنی دچار پرخوری و بیماری شده است، هزینه این «ذهنِ بیمار» خود را در قالب «حق بیمه» درمانی و بازنشستگی نه به جهت ترس کاذب از بیماری و ناتوانی بلکه به جهت پذیرش بیماری و از کار افتادگی به عنوان یک «واقعیت ملموس» بپردازد. این چرخه‌ی سه‌گانه ( مصرف غذایی › مصرف دارویی › مصرف خدمات بیمه)، یک «بردگیِ اجتماعی کامل» را رقم می‌زند. راهکارِ عملیاتی: «جهادِ اجتماعی» برای بازپس‌گیریِ حاکمیت بر غذا راهِ شکستنِ این زنجیر، یک «تهاجمِ ساختاریِ چندلایه» و یک جهادِ مردمی است. راهکار برای مردم و نخبگان: «نهضتِ حمایت از تولیدات طیب»: اولین و مهم‌ترین گام، «خریدِ آگاهانه» و حمایتِ مستقیم از تولیدکنندگانِ کوچکی است که شجاعانه در حالِ تولیدِ «محصولاتِ طیب» در برابرِ غول‌های صنعتی هستند. هر خریدِ ما، یک رأی به «رهایی از بردگی» است. راهکار برای حلقه‌های میانی (وظیفه‌ی معماریِ ساختارِ جایگزین): وظیفه‌ی ما، نه فقط تبیین، که «ساختنِ اکوسیستمِ اقتصادیِ جایگزین» و ایجاد ساختارهای توزیع محصولات تولیدکنندگان خرد است. نتیجه‌گیری: چالش امروز، یک «چالش غذایی» است. ساخت یک جامعه توحیدی، از «سلامت غذاییِ» آن آغاز می‌شود. بازپس‌گیریِ حاکمیت بر «سفره‌ها»، اولین و حیاتی‌ترین گام در مسیرِ ساختنِ یک جامعه قدرتمند و سالم است. #فقه_تمدنی #جهاد_اقتصادی 🌐 @andisheyelabbayk | پژوهشکده لبیک

لطفا این 👆👆👆 یه پست بسیار مهم رو بخونید و نشر بدید🙏

این سخنان دانشمند برجسته شهید دکتر فخری زاده درمان دردهای این روزهای ماست...

💢 فرمول پدرسوخته بازی: 🔹مدارس دولتی را بی کیفیت کنید،بچه های مردم را مجبور به آموزش طبقاتی تحت عنوان نمونه مردمی، غیر انتفاعی و … نموده 🔸بعد به دلیل اینکه بچه‌تون نمی‌تونه با بقیه رعیت یکجا باشه مدارس ویژه با شهریه های نجومی تاسیس یا بفرستیدشون فرنگ، بعد بگید چه کسانی میتونن مدیر و مسئول بشن. ✍🏻مجیدرضا حریری امان از عدالت مغفول ؟!

♨️رسانه‌ها نوشتند: افتتاح دفتر زهران ممدانی با روضه امام حسین(ع) 📌 #فوری_سراسری به بزرگترین کانال ایتا بپیوندید👇 @fori_sarasari

🔴 شهردار نیویورک دفترش رو با روضه امام حسین(ع) افتتاح کرد... پ.ن: عمل به دستورات و سلوک عدالت مهمه اینکه این شهردار در عمل چه کارهایی انجام میده مهمه! وگرنه فرقه منحرف شیرازی(شیعه انگلیسی) برا امام حسین(ع) قمه هم می‌زنند و روضه‌خوانی شلوغ تو عراق دارند... یا تو صفین هم معاویه قرآن به نیزه کرد آیا چون اینکارو کردند، اهل حق‌اند؟ مبانی فکری‌ دینی‌تون رو مراقب باشید که دست‌کاری نکنند. ✅ کانال بدون سانسور | عضو شوید 👇 @BDON_SANSOR

آیا گناه داره زیاد میشه امیدوارم باشیم 🔻 یاغمگین بشیم 🔻