خیلی وقت بود که بعد از گریه زیاد نخوابیده بودم.. حس میکنم شاید بهم چسبیده باشه!

احساس میکنم برای عید باید بالاخره اتاقمو تمیز کنم... ولی حقیقت اینه که اصلا دست و دلم یه کار نمیره

هوا بعد از بارون واقعا دلنشینه.. نه گرمه نه سرده! یه جورایی میشه گفت در vipترین حالت خودشه؛ و من با تمام این ها بازم نه خوشحالم،نه ذوق دارم و نه میتونم به فردای سال تحویل و دید و بازدید هایی که قراره عین مَتّه علاوبر اعصاب و روانم،قلب و روحم رو به بازی بگیره!

امسال عید هیچ ذوقی برای کارای روال همیشه نداشتیم.. نه من و نه خانوادم همین الانم که دارم اینو مینویسیم انگار در عممق خونه یه بمب ترکیده که هیچ جوره نمیشه جمعش کرد و صرفا ما هر روز توی چندین مرحله ،صرفا فقط ظاهرش رو تمیز میکنیم که به قول مامانم یکی از در خونه اومد آبرمون نره(البته جدا از اتاق من که یه قلمرو مستقله و کاملا بحثش جداست)

امسال قصد چیندن سفره هفت سین نداشتم ولی از اونجایی که می‌دونم قراره توی این دید و بازدید ها،حرف های مُفت یه مشت آدم دوزاری که از قضا توهمِ سیاست مداری هم دارن رو باید تحمل کنم هم قیافه هاشون رو ؛چون یا از من بزرگتر هستن و نباید باهاشون مخالفت کرد یا اگرحتی با کوچیک تر خودم بحث کنم بعداً دعوا و کدورت خانوادگی پیش میاد|||||||= (من خیلی مودبانه نوشتم شما میتونید با حرف های رکیک و در شأن این افراد توی ذهنتون بخونید) برای همین در یه حرکت انتحاری تصمیم گرفتم که سبزه عید،عکس رهبر شهید و یه شمع بذارم روی میز تلویزیون.. مدیون هستید فکر کنید میخواستم بکنم تو چشم همه و نشون بدم تو خونۀ ما قدرت دست کیه!🙏🏻

البته که این تصمیم انتحاری توسط امیرحسین یه جورایی نقض شد چون که یه پا واستاد من می‌خوام سفره هفت سین بچینم و حتی بابام مجبور شد بعد از چند سال که من حامی محیط زیست شدم براش ماهی بخره! پ ن:همین الان تو ماشین هستیم که جناب به خرید هاشون برسن🤌🏻