همیشه باعث ناراحتیم خودمم خودم فرصت میدم به این اون خودم میبخشمشون خودم به همه رو میدم خودم تصمیمات رندوم و احساسی میگیرم تهشم از همش آسیب میبینم
من درحال انجام دادن همه کاری که نرم سر ریاضی تهشم بگم وای وقت نکردم (مثل چی دروغ میگم فقط از زیرش به هر روشی درمیرم)
هدایت شده از 𝖲𝗍𝗂𝗅𝗅𝗇𝖾𝗌𝗌
بابتش دیگه انقدر ناراحت نیستم، میدونم اتفاقی که باید میافتاد، میدونم اون غمه برام لازم بود، میدونم باید بزرگ میشدم، همین.