اربعین،غیرقابل پیش‌بینی‌ترین سفر آدماست! قسمت شدن یا نشدنش یه وقت‌هایی انگار داره باهات حرف می‌زنه؛ بهت نشون می‌ده چیکار باید می‌کردی و نکردی و یا چه کاری کردی که داری مزدشو می‌گیری.. هیچ چیزش قطعی نیست نه رفتن اونی که می‌خواد بره نه نرفتن اونی که نمی‌تونه بره!

یا مَـنْ قامَـتِ السَّمَاوَاتُ بِأَمْـرِهِ؛ - بسـم‌الله -

راه‌ جذب‌ جوان‌ها‌ تصـرف‌ دلِ‌ جوانان‌ است! دلِ جوان‌ یک‌ قیامتـی‌ است‌. گرایش‌ جوان نسبت‌ به‌ معنویات‌، یکی‌ از‌ آن‌ راز‌های‌ بزرگ الهی‌ است، این‌ دل‌ به‌ فطرت‌ الهی‌ نزدیک‌تر‌ است! ‹امام خامنه‌ای› @Makrobe_135

می‌گفت حُر وقتی اومد پیشِ امام حسین اولین حرفی که زد این بود؛ اصلا توبه‌یِ من قبوله؟! امام حسین بهش نگفت حالا که ما رو به این روز انداختی اومدی توبه کنی؟! حالا که دلِ بچه های منو لرزوندی میای میگی ببخشید؟! نه! بلکه گفت چرا قبول نباشه؟ بیا! چون امام حسین مظهرِ هدایته. نه تنها امام حسین، بلکه همه‌یِ اهل بیت دنبال هدایتِ ما اند. پس چرا درِ این خونه میگی توبه من اصلا قبول نمیشه؟ بابا اونا دنبالِ فرار کرده هان، تو که با پایِ خودت اومدی :) @Makrobe_135

ولی برای سرکوبِ نفس، گاهی کارهایی انجام بدیم که منفعتی واسه‌ی خودمون نداره؛ اما در عینِ حال،برای اطرافیانمون منفعت داره! @Makrobe_135

چرا روضه جامونده‌ها رو میخونیم؟ برا اینکه دل‌مون ثابت کنه که دوس داشتیم بریم ولی نشد. بنابراین مث کسی می‌مونیم که نیتش خوب بوده و ثوابش رو میبره. اجر داره این دلتنگی‌ها، این اذیت‌شدن‌ها! فرقه بین کسی که جامونده و عین خیالش نیس با کسی که جامونده و بی‌تابه! میگن اگه نمی‌تونی بری کربلا، لااقل دلتنگ و بی‌تابش باش که ثواب زوار کربلا رو ببری🍃 [ @ruzefekr ±∞ ] روضه‌فکر 🌱

یا مَـنْ قامَـتِ السَّمَاوَاتُ بِأَمْـرِهِ؛ - بسـم‌الله -

امور معنوی، مطلقاً مستلزم تحملِ یک نوع محرومیت مادی است. - شهید‌مطهری @Makrobe_135

از امیرالمؤمنین نقل شده که خدا می‌گه: بنده هایِ من؛ مصلحت ها رو به من یاد ندید! (یعنی نگید خدایا چرا این کارو نکردی، یا این کارو می‌کردی بهتر بود!) چون من مصلحت هایِ شما رو بهتر از خودتون می‌دونم و تو بخششِ چیزی که به مصلحت شما باشه، بخل نمی‌ورزم :) -ارشادالقلوب، ج۱، ص۱۵۲ @Makrobe_135

ذکر جاموندن اینطور باب شده‌ که اگر راهی نشدی، جاموندی؛ توفیق نداشتی و حالا بیچاره‌ای! ولی نکته‌ای رو داشته باشید که نه هر رونده‌ای صاحب توفیقه و نه هرجامونده‌ای بی توفیق! مقصدِ همه‌ی موندن ها و رفتن ها، تربیت شدن در زیر ولایت امیرالمومنین علی(ع)هست.. گاهی شما با غم هجران رشد میکنید و تربیت می‌شید، گاهی با وصل. گاهی هم نه!با غرورِ وصال از نردبون زمین میفتی! این بستگی به خود ما داره.. پس شاید بهتره برای گریه کردن،بهونه‌ی دیگه‌ای دست و پا کنیم؛ مثلا اینکه یه محرم و صفر دیگه گذشت و ما آدم نشدیم :)

خیلی‌ها میرن کربلا؛ولی نمی‌رسن(خودمو میگم) ولی اگه تو رفتی، رسیدی، ما رو دعا کن شبِ اربعینی🤍

‹ السَّلامُ عَلَیٰ أَسِیرِ الْکُرُباتِ وَقَتِیلِ الْعَبَرَاتِ ›