اینجا زندگی‌ام میان امید و ناامیدی در نوسان است. هم‌زمان آرزو دارم بمیرم و آرزو دارم که زندگی کنم. گاهی اوقات به زندگی نظم می‌دهم و گاهی هرج‌و‌مرج است که زندگی‌ام را می‌بلعد؛ اکنون که می‌نویسم دومی بر جریان روزهایم غلبه دارد، شاید به همین دلیل دارم برایت می‌نویسم لئون. نامه آلخاندرا پیثارنیک به لئون استروف

هیچ قلبی صرفاً به واسطه‌ی هماهنگی با قلبى دیگر وصل نیست. زخم است که قلب‌ها را عمیقاً به‌هم پیوند می‌دهد، پیوند درد با درد، شکنندگی با شکنندگی. هاروکی موراکامی

تکرار نقش کهنه خود در لباس نو؛ بازیگریم، حوصلهٔ شرح قصه نیست..

گاهی سکوت، تنها زبانی‌ست که روحِ خسته می‌فهمد:) -کافکا

غریبِ‌ملک وجودیم و اندکی مانده‌ست که باز ساکن سر منزل عدم باشیمـ...

-

در شب هایم، جایت خالی است.

تا زمانی که رسیدن به تو امکان دارد زندگی درد قشنگی‌ست که جریان دارد؛

-