در خیالات خودم، در زیر بارانی که نیست می‌رسم با تو به خانه، از خیابانی که نیست می‌نشینی روبرویم، خستگی درمی‌کنی چای می‌ریزم برایت، توی فنجانی که نیست باز مي‌خندی و مي‌پرسي، كه حالت بهتر است؟! باز می‌خندم که خیلی، گرچه می‌دانی که نیست شعر می‌خوانم برایت، واژه‌ها گل می‌کنند یاس و مریم می‌گذارم، توی گلدانی که نیست چشم می‌دوزم به چشمت، مي‌شود آیا کمی دستهایم را بگیری، بین دستانی که نیست..؟! وقت رفتن می‌شود، با بغض می‌گویم نرو… پشت پایت اشک می‌ریزم، در ایوانی که نیست می‌روی و خانه لبریز از نبودت می‌شود باز تنها می‌شوم، با یاد مهمانی که نیست…! رفته‌ای و بعد تو این کار هر روز من است باور اینکه نباشی کار آسانی که نیست

نانت را می‌دزدند سپس تکه ای به تو می‌دهند، آنگاه امر می‌کنند که برای این سخاوتشان از آنها تشکر کنی؛ امان از این وقاحتشان... غسان كنفانی

تهدید مکن سینه ی ما را به جهنم دریا زده از خیسی باران نهراسد...!

‌

‌

آدمی تنها با کسی که صدای سکوت‌‌اش را هم شنیده است می‌تواند سال‌های سال دوام بیاورد. جمال ثریا

افسردگی بهایی است که انسان برای شناخت خود می‌پردازد. هرچه عمیق تر به زندگی بنگری، به همین مقدار هم عمیق تر رنج می‌کشی... اروین یالوم

‌

کمتر ای مونس جان بر من دیوانه بخند! که در این دشتِ جنون عاقل‌ودیوانه یکی‌ست...