و هیچکس نمیداند که تو برای لبخندهای کمجان و گفتنِ «چیزی نیست»، چه اندوهی را تحمل کردی
میگه که:
خداوندا اگر جایی دلی بی تاب دلدار است
نمیدانم چطور،
اما خودت پادرمیانی کن.
دیدی یه خونه بدون ساکنانش چقدر غمگین و بیپناه میشه؟! «آدمیزاد هم بدون بعضی آدمها همونقدر بیپناه و غمگینه.»