بیا تا جهان را به بد نسپریم به کوشش همه دست نیکی بریم

نباشد همی نیك و بد پایدار همان به که نیکی بود یادگار

همان گنجِ دینار و کاخِ بلند نخواد بدن مر تو را سودمند

سخن ماند از تو همی یادگار سخن را چنین خوارمایه مدار

فریدون فرخ فرشته نبود ز مُشک و ز عنبر سرشته نبود

به داد و دَهِش یافت آن نیکویی تو داد و دَهِش کن، فریدون تویی!

فردوسی*

ء./گفت‌و‌شنود: یك نیمکت نشین: دلتنگتم؛ همین.

به "هرقیمتی" یا که "قیمتی"؟

با نم ِ بارانِ این روزها؛ چه اطمینان‌ها که شسته شد. خاطرات را قاب کردم در انتهای کمد، همان‌جا که خاك می‌گیرد. سخت است، امّا؛ می‌ارزد..!

رنگ را که تو می‌بازی!

او این‌گونه نوشت: « بسمه تعالیٰ؛ قطعاً سننتصر. امضا، نصراللّٰه. » وَ دیری نیست، این‌گونه دیده شود. ان‌شاءاللّٰه.