این خورشید، بیرحمانه طلوع کرد. انگار نمیداند دیروز چه گذشت و چقدر سخت شد که پلکهایم باز شدند.
دوباره همان روز است، همان تکرار. اما این بار، با یادآوریِ اینکه دیروز آن شکست سنگین را تاب آوردم، بلند میشوم. قوی بودن همیشه از همین لحظهها شروع میشود؛ از آن لحظهای که ترجیح میدهی روی پاهایت بایستی، حتی اگر تمام وجودت فریاد میزند که بماند.
امروز را با همین «آره، باشه» آغاز میکنم، با همین دل پُر حرف و چشمهای خسته. شاید امروز، در پسِ این روزمرگی، گوشهای از آن شادیِ گمشده را پیدا کنم، یا حداقل، بتوانم درد فردا را برای یک روز دیگر به تعویق بیندازم.
#صبحبخیر
