شب آمد و دوباره سکوت، تنها چیزیست که از آن همه حرفهای انباشته شده باقی مانده. چشمها را میبندم، اما خواب نمیآید؛ خوابیدن یعنی تسلیم شدن به تکرار فردا.
امشب هم مثل شبهای قبل، با این تنهاییِ ناخواسته سر میکنم. دلم برای آن لبخندِ راحتی که دیگر نیست، تنگ شده. این قوی بودنهای اجباری، تمام انرژیام را گرفته.
میدانم که باید بخوابم، باید به این جسمِ خسته استراحت بدهم، هرچند روح هنوز بیدار است و به آن کسی فکر میکند که حتی نمیداند من چه دردی را شبها به دوش میکشم.
باشد.
امشب را به یاد تمام تلاشهای نافرجام و تمام رؤیاهایی که در لحظهی آخر پر کشیدند، میخوابم. شاید فردا، این سنگینی کمی سبکتر شود.
#شببخیر
