شب آمد و دوباره سکوت، تنها چیزیست که از آن همه حرفهای انباشته شده باقی مانده. چشمها را میبندم، اما خواب نمیآید؛ خوابیدن یعنی تسلیم شدن به تکرار فردا.
امشب هم مثل شبهای قبل، با این تنهاییِ ناخواسته سر میکنم. دلم برای آن لبخندِ راحتی که دیگر نیست، تنگ شده. این قوی بودنهای اجباری، تمام انرژیام را گرفته.
میدانم که باید بخوابم، باید به این جسمِ خسته استراحت بدهم، هرچند روح هنوز بیدار است و به آن کسی فکر میکند که حتی نمیداند من چه دردی را شبها به دوش میکشم.
باشد.
امشب را به یاد تمام تلاشهای نافرجام و تمام رؤیاهایی که در لحظهی آخر پر کشیدند، میخوابم. شاید فردا، این سنگینی کمی سبکتر شود.#شببخیر
این خورشید، بیرحمانه طلوع کرد. انگار نمیداند دیروز چه گذشت و چقدر سخت شد که پلکهایم باز شدند.
دوباره همان روز است، همان تکرار. اما این بار، با یادآوریِ اینکه دیروز آن شکست سنگین را تاب آوردم، بلند میشوم. قوی بودن همیشه از همین لحظهها شروع میشود؛ از آن لحظهای که ترجیح میدهی روی پاهایت بایستی، حتی اگر تمام وجودت فریاد میزند که بماند.
امروز را با همین «آره، باشه» آغاز میکنم، با همین دل پُر حرف و چشمهای خسته. شاید امروز، در پسِ این روزمرگی، گوشهای از آن شادیِ گمشده را پیدا کنم، یا حداقل، بتوانم درد فردا را برای یک روز دیگر به تعویق بیندازم.
#صبحبخیر
