چرا دیگه این نیز نمی‌گذرد...

اگه میشد همه چیزای آزار دهنده رو از مغزم پاک کنم اولین کاری میکردم همین بود.

شازده کوچولو پرسید : غم انگیزتر از اینکه بیای و کسی خوشحال نشه چیه ؟ روباه گفت : بری و کسی متوجه نشه .

وابسته نشین، هیچوقت وابسته نشین، این وابستگیه همیشه نابود کنندست.!

چیزایی رو با خنده تعریف میکنم که بابت ثانیه به ثانیه‌ش گریه کردم.!

خیلی سر کیف نیستم حوصله ندارم، یه روز خوبم چار روز داغونم یه روز میخام دنیا رو فتح کنم یه روز حال ندارم از زیر پتو دربیام خودمم نمیدونم چمه، ولی خوب میشم میشناسم خودمُ، خوب میشم..!

روحمُ یه جایی لابه‌لای کتابای قدیمی، تو بوی اون گل، بوی اون خاطره، رنگ سورمه ای، نقاشیای ونگوگ، آفتابگردون، لیلیوم، نور، نامه و چیزای دست ساز، شمع و بارون و هوای سرد، ستاره ها، نوشتن، اون موزیک، اسکیت بازی، هودی، اون آدم..، جا گذاشتم.!

به مو رسید، پاره هم شد ولی دیگه گره نزدم.

همیشه دوست داشتم بدونم بقیه راجبم چی فکر میکنن.

مهم نبوده واسم.

چرا مهمه که بقیه راجبم چی‌ فکر میکنن

به جهنم که سرما میخورم، به جهنم که بقیه راجبم چی‌ فکر میکنن، به جهنم که اون اشتباهُ کردم، تقریبا همه چی به جهنم، مگه چند بار دیگه میتونم زندگی کنم!