بچه ها بزارید یه چیزی رو برای همتون توضیح بدم.
من میدونم اینجا همه دوستام و بچه های گپ هستید.
واقعا دیگه حوصلم سررفته از بس هی این میگه من نباشم چه فرقی به حالتون داره و از این حرفا.
خواستم بگم شما همتون برای من ارزشمندید و همتونو دوست دارم.
دلم میخواد که تا آخرش هممون کنار هم باشیم.
چون میدونم همه بچه ها همینه حرف دلشون.
این که یه نفر میاد میگه من لف میدم فلانی راحت باشه اینطور و آنطور من واقعا ناراحت میشم.
الانم در حال نوشتن این پیام دارم یه بنده خدا رو راضی میکنم برگرده.
زشته بخدا.
نه فقط برای من.
برای هممون زشته.
مگه بچه های دوساله هستیم؟
ما هممون رده سنیمون از ۱۳ به بالا هست دیگه وارد نوجوانی شدیم.
بچه که نیستیم هی بخوایم قهر کنیم بگیم من نباشم این راحته من باشم این در عذابه.
اصلا اینجوری نیست بچه ها.
اگر بود که از همون اول وقتی شما اومدید فلانی ترک میکرد.
این کارا یعنی چی؟
رسم رفاقت این نیست بچه ها.
اگه قرار باشه که ما هرروز در حال راضی کردن چند نفر باشیم که اصلا نمیتونیم از با هم بودن لذت ببریم.
شاید خب بعضیا از اینکه حرف مرگ باشه خوششون نمیاد.
خب باشه اشکال نداره.
اون چند نفری که میخوام راجب اینا حرف بزنن برن پیوی.
نه اینکه کلا قهر کنین ترک کنید بگید من اصلا وجود ندارم.
واقعا نمیدونم به چه زبونی باید صحبت کنم.
از بس هی این و اون راضی کردم خسته شدم.
من نمیخوام شما برید.
خواهش میکنم تا تهش کنار هم باشیم.
من واقعا نمیتونم دوباره دوری از دوستامو دوباره تحمل کنم.
توانشو ندارم.
اگه بخواید به همین روال ادامه بدید با همتون کات میکنم و جوری میرم دستتون بهم نرسه.
ببخشید زیاد حرف زدم.
