خاطرات ، شیرین ترین زهری است که انسان را به کام مرگ میبرد. 𝑹𝒆𝒏𝒂𝒊𝒔𝒔𝒂𝒏𝒄𝒆

خالی از احساسات فریاد حسرت ها فرار به سوی سختی ها و در حال « کشف دنیایی جدید » 𝑹𝒆𝒏𝒂𝒊𝒔𝒔𝒂𝒏𝒄𝒆

گفته بودی ستاره شب های سیاهم میشوی و آسمان شبم را با روشناییت زیبا میکنی اما روز هایم را هم در سیاهی فرو بردی حال آسمانم ستاره ای ندارد اما من خورشیدی خواهم شد که روز هایم را رنگی تر از همیشه و با بخشش نورم به ماه شب هایم را زیبا تر از همیشه میسازم 𝑹𝒆𝒏𝒂𝒊𝒔𝒔𝒂𝒏𝒄𝒆

بعضی وقتا آدم هیچی برای از دست دادن نداره و اون موقع می‌تونه خطرناک ترین ورژن خودش باشه

البته این برعکسشم هست کسی که هیچی برای از دست دادن نداره می‌تونه ضعیف ترین ورژن خودش باشه همش بستگی به انتخاب خودش داره

لعنت به این دل که واسه کثیفایی مثل شماها تنگ‌ میشه

حرف هایش ، پر از درد هایی بود که هیچگاه صدایشان را در نیاورده بود پر از فریاد هایی که به گوش هیچکس نرسیده بود پر از احساساتی که برای هیچکس اهمیتی نداشت پر از امید هایی که شاید برای خودش هم معنایی نداشت پر از افکاری که ذره ذره وجودش را از بین میبرد و حرف هایش پر از کلماتی بود که حتی اگر قبل از پایان دادن به داستان زندگی اش با کسی درمیان می‌گذاشت ، باز هم برای کسی قابل تأمل نبود. 𝑹𝒆𝒏𝒂𝒊𝒔𝒔𝒂𝒏𝒄𝒆

هیچگاه مردم به سرباز ها احترام نمیگذارند ، البته تا هنگامی که دشمن به پشت دروازه های شهر نرسیده است.

از عجیب ترین چیزایی که میبینم اینه که تو دیلی یه نفر پونصد نفر میان تایمو فداش میکنن

ولی با اختلاف زیبا ترین جمله: "قسم به وعده شیرین و من یموت یرنی که ایستاده بمیرم به احترام علی "

مردم همیشه در نبود  شاه حسرت می خوردند ، البته فراموش کرده اند که خودشان جای اورا با سرباز عوض کرده اند.