بلاخره همه یک روزی می‌میرند و صد سال که بگذرد، دیگر هیچ کس درباره ی این که دیگران که بودند و چطور مردند سوال نمی‌کند. پس بهتر است همان طور که دلت می‌خواهد زندگی کنی و همانطور که دوست داری بمیری.

شب ، دریا ، باد خنک ، ایرپاد و یه پلی لیست خوب می‌تونه به آدم حس زندگی بده

‌

‌

فقط یک صفحه برای نوشتن باقی مانده و من آن را با این کلمات پر می‌کنم: دوستت دارم، دوستت داشتم و دوستت خواهم داشت.

شاید آدم ترجیح می‌داد درکش کنند تا دوستش بدارند.

بدترین جنبۀ تنهایی این است که مجبوری تحملش کنی. یا تحمل می‌کنی، یا غرق می‌شوی. باید تلاش کنی تا ذهن گرسنه‌ات را از نگاه به گذشته بازداری تا نابود نشوی.

یادآوری خاطرات تلخ گذشته اغلب کار معقولی نیست. این خاطرات مثل مین‌های خنثی­‌نشده‌ای هستند که در میدان وسیعی دفن شده‌اند؛ میدانی که دور تا دور آن سیم خاردار کشیده شده‌ است. با این­ حال هر لحظه ممکن است از سر بدشانسی و بی‌­احتیاطی محض کسی برود آن طرف سیم‌­ها و یکی از آن­‌ها منفجر شود و زندگی را -که خیلی هم چیز معرکه‌ای نیست- حداقل برای مدتی، از آن­چه هست تحمل‌­ناپذیرتر کند.

شازده کوچولو پرسید: کی اوضاع بهتر میشه؟ روباه گفت: از وقتی که بفهمی همه چیز به خودت بستگی داره

شازده کوچولو یه کتابیه که واقعا سن و سال نمیشناسه همیشه متناسب و مناسبه

‌

‌