تلخترین تنهایی، تنها بودن نیست؛ این است که همه تو را پناه خود بدانند، اما تو هیچ شانهای برای تکیه کردن نداشته باشی.
بعضی آدمها برای همه رفیقاند؛ اما آرزویشان این است که یک نفر، همانقدر که آنها هوای دیگران را دارند، هوایشان را داشته باشد.
اشتباهی که تکرار بشه عذر خواهی رو بی ارزش میکنه، عذر خواهی ای که تکراری بشه بخشیدن رو بی ارزش میکنه، بخشیدنی هم که تکراری بشه، رابطه رو بی ارزش میکنه، یه سری چیزا ارزششون به عادی نشدنشونه.
مود الانم اونجاییه که
صادق هدایت تو کتاب بوف کور میگه:
حس میکردم که این دنیا برای من نبود؛
برای یک دسته آدم های بی حیا، پررو گدامنش،
نامرد و چشم دل گرسنه بود.