«محبتِ ناپایدار» قلب آدم رو آرومآروم فرسوده میکنه،
یه روز هستی، یه روز نیستی
یه لحظه باارزشی، لحظهی بعد اضافی.
ذهن اسم این بینظمی رو «رابطه» نمیذاره، بلکه اونرو بهعنوان یه «تهدید» ثبت میکنه و درست به همین دلیل قلب با گذر زمان یاد میگیره که، چیزهای خوب پایدار نیستن.
ویکتور هوگو چقدر زیبا میگه:
"آدم دوستانش را از دست نمیدهد، دشمنان مخفی اش را پیدا میکند، دوستان واقعی هر اتفاقی بیوفتد تا پایان دوست می مانند."