-
استاد فرشچیان ؛
رفتید . .
اما بـُوسهها خوردند ،
بر نقش ُ نگارهای
ضـَریحی که با یاد ِآنها ؛
تا ابد یادتـُـون زنده
خواهد بود❤️🩹:)
-
اونجا که ونگوگ میگه: نمیخواهم کسی را سرزنش کنم، اما گاهی فکر میکنم جهان برای قلبهایی مثل من زیادی سنگین است...
ولی یه روزی میفهمی دنیا باهات لج نکرده بود فقط داشت بهت یاد میداد، چطور رها و بی نیاز بشی.
خیلی از ما بعد از یکسری آسیب های تکراری
ممکنه که دیگه اون آدم سابق نشیم
شاید به ظاهر رشد یا حتی پیشرفت کنیم
ولی ممکنه شور و شوق مون از بین بره
درد همیشه سازنده نیست
گاهی اونقدر قدرت تخریبش زیاده که
زندگی کردن، امیدوار بودن و خوشبین بودن رو
ممکنه تا مدت ها ازت بگیره…
بیصبرانه منتظر پاییزم.
روزای کوتاه، ساکت، خُنک، خیابونای زرد و نارنجی، قهوه زیر بارون.