هــویــت‌دزدیده‌شــده|𝑺𝒕𝒐𝒍𝒆𝒏 𝑰𝒅𝒆𝒏𝒕𝒊𝒕𝒚|
#page_30
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
"معلومه که نه رها جانم. این زندگی توئه و خودت مسئولش هستی، نه کس دیگه."
ناباور لبخندی زدم و از اتاق سلطنتی‌ش خارج شدم.
در رو که بستم نفس حبس شده‌م رو رها کردم.
پله‌هارو به سمت پایین طی کردم و از دور، کیارش رو که خیلی جدی به صفحه نمایش گوشی‌ش نگاه می‌کرد، دیدم.
پله‌ی آخر رو هم پشت سر گذاشتم و سمت کیارش قدم برداشتم.
کنارش نشستم که نیم نگاهی بهم انداخت و لبخند زد.
"چه‌کار می‌کنی؟"
"گفتی درمورد پیشنهادت فکر کنم."
"پس حتما سخت مشغولی."
"بگی نگی آره."
"خیلی هم خوب. مامان کجاست؟!"...
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
ادامه دارد...
𝑺𝒕𝒐𝒍𝒆𝒏 𝑰𝒅𝒆𝒏𝒕𝒊𝒕𝒚
هــویــت‌دزدیده‌شــده|𝑺𝒕𝒐𝒍𝒆𝒏 𝑰𝒅𝒆𝒏𝒕𝒊𝒕𝒚|
#page_31
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
"آشپزخونه. امشب خودش قراره شام بپزه."
متعجب گفتم:
"مامان گفته می‌خواد آشپزی کنه؟!"
"آره، شبنم گفت نوه‌ش مریض شده رفته بیمارستان و از طرفی هم مامان گفت فرصت خوبیه برای اینکه یه شام خانوادگی به دست پخت خودش بخوریم."
دهنم بازتر از این نمی‌شد.
مادر و آشپزی؟
چرا این همه سال همچنین کاری نکرده؟
"چطور شد که همچنین تصمیمی گرفت؟"
به چشمام نگاه کرد.
"منم مثل تو نمی‌دونم. ولی اونقدرام چیز عجیبی نیست که اینطوری تعجب کردی."...
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
ادامه دارد...
𝑺𝒕𝒐𝒍𝒆𝒏 𝑰𝒅𝒆𝒏𝒕𝒊𝒕𝒚
[ '𝑺𝒕𝒐𝒍𝒆𝒏 𝑰𝒅𝒆𝒏𝒕𝒊𝒕𝒚'! ]
هــویــت‌دزدیده‌شــده|𝑺𝒕𝒐𝒍𝒆𝒏 𝑰𝒅𝒆𝒏𝒕𝒊𝒕𝒚| #page_10 ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
⟣ 𝑷𝒂𝒓𝒕 𝟏𝟎 ⟢
سِنٰارٖیو‌پآرْت‌دَهم‌رُمٰان‌زیبای:
هــویت‌دزدیده‌شـده🖤
𝑺𝒕𝒐𝒍𝒆𝒏 𝑰𝒅𝒆𝒏𝒕𝒊𝒕𝒚
هــویــت‌دزدیده‌شــده|𝑺𝒕𝒐𝒍𝒆𝒏 𝑰𝒅𝒆𝒏𝒕𝒊𝒕𝒚|
#page_32
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
با تعجب و بهت، به غذاهایی که به‌جای چهارنفر برای بیست‌نفر تدارک دیده بود، خیره شدم.
یعنی مادرِ من این همه غذا و انواع دسر و سوپ و... رو تدارک دیده بود؟!
با ضربه‌ای که به شونه‌م وارد شد رشته افکارم پاره شد و به مادرم که کنارم وایساده بود نگاه کردم.
با لحن خنده‌دار و اخم‌های مصنوعی گفت:
"چیه؟ نکنه فکر کردی مامانت هیچ‌وقت بلد نبوده آشپزی کنه؟"
سرم‌و کج کردم و با خنده گفتم:
"نفرمایید خانم سرآشپز، اگر هم همچین فکری می‌کردم قبل از دیدن غذاها بود."
خندید.
"برو لباست رو عوض کن، یکم هم آرایش کن امشب شبِ مهمیه."
متعجب گفتم:
"امشب؟!"
"می‌دونم کنجکاوی ولی الان نمی‌گم بهت. بعداً خودت می‌فهمی."
با اینکه ذهنم پر از علامت سوال بود، بی‌حرف راه اتاقم‌و پیش گرفتم...
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
ادامه دارد...
𝑺𝒕𝒐𝒍𝒆𝒏 𝑰𝒅𝒆𝒏𝒕𝒊𝒕𝒚
هــویــت‌دزدیده‌شــده|𝑺𝒕𝒐𝒍𝒆𝒏 𝑰𝒅𝒆𝒏𝒕𝒊𝒕𝒚|
#page_33
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
زیر چشمی به پدر و مادر که روبه‌روم و کیارش که کنارم نشسته بود نگاه کردم.
فکر نمی‌کردم به قول مادر ،این شبِ مهم انقدر جو سرد و ساکتی داشته باشه.
همه مشغول خوردن شام بودن جز من که فقط با غذام بازی می‌کردم.
"چرا نمی‌خوری مادر؟ خوشت نیومد؟"
خواستم سرم‌و بلند کنم که تصویر محو و مبهمی از جلوی چشمام عبور کرد...
«چرا غذاتو نمی‌خوری؟» به بشقابم خیره شدم. «امروز امتحانم‌و افتضاح دادم.»
صدای مردونه‌ای توی سرم پیچید.
«آخ، دخترک بابا ناراحته؟ اشکال نداره مهتابم همه از این اشتباها می‌کنن. حالا شام مامان‌پزت رو بخور که داره سرد می‌شه.»
صداها تو سرم اکو و تصویر مات و محو بود.
دوباره اون اسم... مهتاب!
دوباره اون درد طاقت‌فرسا!
و دوباره... یه خاطره‌ی گمشده!...
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
ادامه دارد...
𝑺𝒕𝒐𝒍𝒆𝒏 𝑰𝒅𝒆𝒏𝒕𝒊𝒕𝒚
اگر آدم هر از گاهی گریه نکند، کارش به جایی می‌کشد که همیشه گریه خواهد کرد.
ــــــــــــ
-تیکه‌کتاب-
-باشگاه قتل پنجشنبه-
هــویــت‌دزدیده‌شــده|𝑺𝒕𝒐𝒍𝒆𝒏 𝑰𝒅𝒆𝒏𝒕𝒊𝒕𝒚|
#page_34
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
ولی... اون دو فردی که پدر و مادر خطاب می‌شدن، دقیقاً کی بودن؟!
با تکون های شدیدی از دنیای فکر و خیال خارج شدم و چشم باز کردم.
مامان و بابا، با چهره‌ای نگران بهم نگاه می‌کردن و کیارش مدام صدام می‌کرد.
صدای پدر تو گوشم پیچید:
"کیارش بسه. رها؟ خوبی دخترم؟"
بدون اینکه به چشم‌هاش نگاه کنم گفتم:
"خوبم. باید یکم استراحت کنم."
و فوراً سالن پذیرایی رو ترک کردم و راه اتاقم رو پیش گرفتم.
درحالی که نفس‌نفس می‌زدم وارد اتاقم شدم و در رو پشت سرم بستم.
بهش تکیه دادم. کم‌کم لیز خوردم و روی زمین نشستم.
مگه چقدر واکنش نشون دادم که انقدر نگران نگاهم می‌کردن؟!
اشک، کاسه چشمم رو داغ کرد.
یعنی... یعنی زندگی‌ای که پنج سال پیش داشتم، این زندگی نبوده؟
چطور ممکنه؟
یعنی...
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
ادامه دارد...
𝑺𝒕𝒐𝒍𝒆𝒏 𝑰𝒅𝒆𝒏𝒕𝒊𝒕𝒚
«من‌همانم‌که‌همانم‌‌را‌از‌من‌گرفتند
وآنها‌همانند‌که‌همانندشان‌پشت‌نقاب
هایی‌از‌جنس‌دروغ‌پنهان‌شده...!»
آخ که چقدر این متن رو دوست دارم.
این دومین متنی بود که خودم برای رمانم نوشتم کردم.
یکی برای این و یکی برای شاهدخت گمشده
هــویــت‌دزدیده‌شــده|𝑺𝒕𝒐𝒍𝒆𝒏 𝑰𝒅𝒆𝒏𝒕𝒊𝒕𝒚|
#page_35
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
"رها؟ رها در رو باز کن."
فوراً در و قفل کردم و ازش فاصله گرفتم.
"رها؟ دورت بگردم، در رو باز کن نگرانم."
با لرزش صدام که سخت در تلاش بودم مهارش کنم و نشد، گفتم:
"خوبم کیارش، باید بخوابم. برو شامت‌رو بخور."
"آخه..."
"آخه نداره، من حالم خوبه فقط می‌خوام... می‌خوام بخوابم. برو."
لحظه‌ای سکوت برقرار شد.
از اینکه رودررو صحبت نمی‌کردیم واقعا خوشحال بودم.
چون ممکن بود چهره‌م همه چیز رو فاش کنه.
البته اگر تا الان صدام فاش نکرده بود.
"رها؟ بزار حداقل ببینمت یه لحظه."
جوابی ندادم.
"رها؟"
عصبی غریدم:
"کیارش گفتم خوبم دیگه! برو."...
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
ادامه دارد...
𝑺𝒕𝒐𝒍𝒆𝒏 𝑰𝒅𝒆𝒏𝒕𝒊𝒕𝒚