در مورد عشق، یه تعریف جالبی خوندم؛ "حزنٌ واحدٌ یحمله قلبان"
یعنی یک اندوه [واحد]، که دو قلب بر دوش میکشند.
احتمالا واسه همین هم هست که عشق یکطرفه انقدر بار سنگینیه. یا به قول ارنستو ساباتو،
"چهچیز غمانگیزتر از آن، که کسی که دوستشداری، هیچتلاشی برای نگهداشتنت نمیکند."
وقتی به این فکرمیکنم که شاعرا با چه ذوقی برای معشوقه هاشون شعر میگفتن منم سر ذوق میام،
فکر کن برای بغل کردن معشوقهش نقشه میکشیده و میگفته چون برسم به کوی او ، حلقه ی در بگیرمش:)