در عشق دو رکعت است که وضوی آن درست نیاید الا به خون...

از کتابِ دو روز مآنده به پایانِ جهآن.

و مثل همیشه :) #به_لطآفتِ_کلمآت

با دیدن این پیام، رفتم سراغِ این عکس، مربوط به دوسال پیش... کسی که وقتی شرایطش بود، تا آخرین لحظه اُمید به رفتن داشت و نرفت باید چه بگوید از حسِ لمسِ #حسرت؟ البته... جوابش احتمالا.. یعنی حتما همین است: «لایق دیدار نبودن، نشدن.» بقولِ حامد عسکری: ما حسرت و دلتنگی و تنهاییِ عشقیم :) و آه.. از چشم‌هایی که لایق دیدار نمی‌شوند، از روح‌هایی که لبریز از دلتنگی، حسرت و غم می‌مانند؛ از ... #ناگفته‌هایِ‌ناتمام

راستش، موضوع خیلی خیلی سختی است برای نوشتن؛ در حد کم آوردن کلمه و حرف و احساس... اما، در موردش بآید رجوع کرد به سالِ قبل، به آن روضهٔ استاد ابراهیمی، مجتمع دانشجویی امام رضا، روضهٔ جاماندن(: میشد از شدت غم، محو شوی بین اشک‌هایت، و تمام شوی... پ.ن: ولی حالا که از همان جمعِ پرنور و هیئت امام رضایی هم دور افتاده‌ایم، چه باید گفت؟ ...

وضعیت قلبم بعد از خوندن شعرهایِ مجنون در تهران :)))) پ.ن: خیلی دلم میخواد شعراشو به اشتراک بذارم ولی انحصار طلبی اجازه نمیده واقعا،وضعیت سختیه:/

منم همینطور گربه، منم همینطور...

از ارتباطات انسانی خستم، کاش یه ابر بودم. رها،نزدیک به مآه، خوشبخت...

چقدر راست می‌گفت: این چشم ها، دگر موقوفهٔ حضرتتان بشود من خیلی برای غیر خدا گریه کرده‌ام ... خیلی!

امام رضا دارم، پس خوشبختم. پ.ن: نشونه بآزی :))

اَمن؟ کوچه پس کوچه‌هایِ اطرافِ حرم.

این قشنگ ترین قابلیت کلمات است که میشود مدتهای طولانی به آنها فکر کرد و غرق آرامش شد،قشنگ تر از آنهم گره خوردنشان به امام رضاست... - کلمآتِ تغییر دهندهٔ احوالِ امام رضایی :) پ.ن:کلمات همیشه موثرند،کلمات گره خورده به امام رضا بیشتر.