- شکستن مرز خیال و واقعیت🫀 کتابِ راز رُخشید برملا شد

کلمات، ذوق، رؤیاها...

و این در حالیه که مدرسه میتونه محل تولد رؤیاها باشه! و محل رشد امید و انگیزه؛ اما چرا نیست بنظرتون؟ ):

واقعا این مدل سبک زندگی>>>> که میگه در طول روز اونقدررررررر درگیر کار‌ و زندگیت باش که اصلا فرصت نکنی در گیر فکرای الکی و حاشیه‌ها بشی :) رهآ و پرتلاش خلاصه. با پیوستِ: خدایا از این لایف استایلا لطفاً.

اینجا،قرار بر هرشب نوشتن داشتیم. امشب اما همه چیز متفاوت رقم خورد،از همان اول دلــم، غزلی شده بود که شرح تمام ابیاتش، دلتنگی‌ بود، تک تک مصرع‌هایش فریاد: «ما به آغوش تو یکباره چه محتاج شدیم...» سر می‌دادند. و حکآیت این دل؟ مثل همیشه، دلتنگی پشت دلتنگی. مگر میشد انکارش کرد؟ میدانید؟ زخم‌هایی هست که تنها با آغوش شما، آرام می‌گیرند. و چشم‌هایم... برایشان همین کافی بود. همین یک عکس. که ابر شوند و ببارند... به وسعت دلتنگیشآن. که همزمان غم داشته باشند و لبخند؛ غم، از حرف‌های نگفته‌ای که هنوز در مقابلتان اشک نشده‌اند، و لبخند هم از سر دلخوشی؛ دلخوشی داشتن‌تان. که حتی وقت‌هایی که خودم هم خودم را دوست نداشتم، شما داشتید :) ... این عکس، نام من در گوشی خانم ف، در محضر شما .. خود گویای همه چیز است. خوشا به حال خانوم ف، گوشی‌شان، و حتی اکانت بله‌ام، که نزدیک است به آغوشتان... و خدا زیاد کند، واسطه‌هایی که قلبمان را گره میزنند به عطر دل‌آرام حرمتان... آن‌هم دُرُست وقت‌هایی که نه تنها از شما، که از خودمان هم دور هستیم، دور و غوطه ور در دلتنگی. پ.ن: بی پناهم گوشهٔ آغوشِ خود جا کن مرا ..

دنیا کوتاه است و آدمی کوتاه‌تر.

اما آنکه غرق می‌شود، خدا را خالصانه‌تر صدا می‌زند ...

قدر هر آدمی به عمق زخم‌هایِ اوست؛ پس زخم‌هایت را گرامی دار. :)

همه از کتاب من هشتمینِ آن هفت نفرم.