خاطرات حیرت آورند .. گاه گریه میکنیم به یاد روز هـایی ک ِ می‌خندیم ،گاه می‌خندیم به روزهـایی که گـریه میکردیم! .

شایدم برای لبخندت ؟

آدمیزاد به هنر زنده‌ست ..

ـ🍓🌱

حس جالبیه ؛ ساعت ها براش وقت می‌زاری تا خلقش کنی و بعد با چشمای لپه‌ای تو چشمات نگاه میکنه تمام خستگی از تنت می‌ره >>

اگه بگم دلم برای کاشی‌های حرم تنگ شده بهم میخندین ؟

: )

قلب کوچکم بی‌قراری میکند ؛طفلکی حق دارد ! از لحظه‌ای ک پیکرش را درون تابوت دیده آهی سر کشیده و دگر آرام نگرفته .

ــ

این بار نوشته ام با دفعات قبل متفاوت است. این بار با داغ ِ سنگین بر شانه هایم با بغض ِ نفس‌گیر در سینه ام ک راه نفس کشیدن را برایم سخت و دشوار کرده مینویسم . از داغی سخن می‌گویم ک ملتی را یتیم کرد. از داغی می‌گویم ک عاشقانت را سوزاند ، از بغضی می‌گویم ک از بعد تو تا همیشه همراه ماست و هرگز فرونخواهد نشست .. آقای من .. بعد از تو همه چیز رنگ ُ بوی یتیمی و غم گرفته است. چطور نبودت را باور کنیم؟ چطور بدون حضور ُ وجود تو زندگی کنیم؟! چطور نبودنت را به قلبمان که با وجود تو می‌تپید باور دهیم ؟ این بار هم مانند هربار آمدی ، آمدی به مصلی اما ؛ این چه آمدنی است عزیز دل ِ یک ملت؟! آقا برخیز که چشمانمان طاقت ندارد شما را اینگونه آرام و خفته بر پرچمی سه رنگ تماشا کند و زنده بماند. بلند شو ُ علم را بلند کن و دوباره بگو ..ملت ایران شما کشور رو سربلند کردید. ای روضه‌دار همیشگی ارباب ، ای دلتنگ‌ترین در فراق کربلا.. بعد از سال ها دوری حالا به کربلا میروی. سفر به خیر شهید کربلایی ، سفر بخیر. آقای شهید ِ ایران تو رفتی امـا داغ ات همیشه بر دلـمان تازه است و جای خالی ات هربار به ما یادآوری میکند که از سحر نهم یتیم و داغ دیده شدیم و درست عـین هربار قلبـمان پاره پاره می‌شود. ای کاش این ای کاش ها به واقعیت بـدل شود و باز هم تو را بـبینیم ، خداحـافظی با تو برایمان غیر ممکن است.. راه و رسم وداع با تو چـگونه است؟ آخر این اولـین باری است که عـزیز یک ملت را تشـیع میکنیم . از یاد ها نمی‌روی به یاد ماندنی ترین رهبر.. برایت و به یادت ، می‌مانیم کنارِ ایران. ۱۴تیر ۱۴۰۵ ـ حوالی ـ

مظلوم ترین علی ِ زمانه ی خودش بود.