هر زمان که درد خیلی کُشنده و شدید باشد، مطالعه، چاقوی درد را کُند می‌کند. برای منحرف کردن ذهنم از افکار مأیوس کننده، صرفاً نیاز دارم به کتابها پناه ببرم. 📖| تسلی بخشی‌های فلسفه |

کلا آرایه‌ها توی دو حوزه بررسی میشن: بخش بیان و بخش بدیع #درس

بخش بدیع/ بخش علم بدیع دو نمود داره، بدیع لفظی و بدیع معنوی. از اسامی متوجه میشید چی به چیه.. بدیع لفظی، یعنی آرایه‌ای که روی لفظ و خوانش شعر کار میکنه. مثل آرایه‌ سجع، موازنه، اشتقاق، جناس، ترصیع و واج‌آرایی.. به عبارت دیگه این آرایه‌هایی هستن که وقتی خواننده اون شعر یا حالا نثر رو میخونه، متوجه یه حالت ریتمی میشه،مثلا: بوی جوی مولیان آید همی یاد یار مهربان آید همی اینجا بین بوی و جوی و یاد و یار جناس ناقص هست. بدیع معنوی، آرایه‌های بخش معنوی در معنای خود کلمات فرو رفته، یعتی اگه بدیع لفظی ظاهر رو قشنگ میکرد، این باطن شعرو نثر رو قشنگ میکنه. این نوع آرایه‌ها رو ما بعداز خوندن [ و متوجه شدن معنی واژه‌ها ] متوجه میشیم، که آرایه‌های مثل، تناقض، مراعات نظیر، تضاد، تلمیح و تضمین، ایهام و ایهام تنهاسب، لف و نشر و.. شامل بخش بدیع معنوی میشن. مثال: میخورم جامِ غمی هر دم به شادی رخت خرم آن کس کاو بدین غم، شادمانی می‌کند توی این شعر هم آرایه متناقض نما هست [ شادمانی کردن با وجود غم]

بخش بیان/ به صورت خلاصه علم بیان، علم چگونگی بیان فکر و اندیشه به صورت‌های گوناگونه. برای نمونه میتونم آرایه‌های: تشبیه، تشخیص، استعاره، مجاز و کنایه، رو مثال بزنم. مثال: گل بخندید و باغ شد پدرام ای خوشا این جهان بدین هنگام "گل بخندید" آرایه تشخیص رو داره، توی این آرایه شاعر میاد یک فعل مربوط به انسانه رو نسبت به یک شئ یا جاندار.